Nga Gladiola Jorbus
’’Djalli vishet me Prada” – Shkëlqimi që fsheh mesazhe të rrezikshme
Filmi “Djalli vishet me Prada”, me regji të David Frankel dhe me aktoret e jashtëzakonshme Meryl Streep dhe Anne Hathaway, është një ndër filmat më të njohur që trajton botën e modës dhe jetën profesionale në një ambient konkurrues. Pa dyshim, talenti dhe karizma e aktoreve kryesore e bëjnë filmin të paharrueshëm dhe artistikisht të arrirë. Megjithatë përtej shkëlqimit estetik, ky film mbart mesazhe që duhen parë me sy kritik. Së pari, filmi jep një ide të rrezikshme për suksesin dhe moralin. Personazhi kryesor Andy Sachs, për të ndërtuar karrierën e saj detyrohet të ndryshojë pamjen, stilin e jetesës, madje edhe personalitetin. Ky portretim lë të kuptohet se për të arritur suksesin duhet të heqësh dorë nga vlerat dhe identiteti personal, duke e justifikuar kompromisin me parimet morale si pjesë të domosdoshme të rrugës drejt karrierës.
Së dyti, filmi e idealizon industrinë e modës në një mënyrë sipërfaqësore, ku pamja e jashtme dhe markat e rrobave shihen si më të rëndësishme se vlerat e brendshme. Ky mesazh është veçanërisht problematik për të rinjtë, të cilët mund ta marrin si model idenë se statusi dhe dukja vlejnë më shumë se aftësia dhe karakteri. Një tjetër pikë e debatueshme është mënyra si trajtohen gratë në pozita pushteti. Miranda Priestly, një grua e fortë dhe e suksesshme, paraqitet si “djalli”, arrogante dhe pa ndjenja. Ky portretim përforcon stereotipe gjinore, duke lënë të kuptohet se gratë nuk mund të jenë të suksesshme pa humbur humanitetin. Në vend që të shihet si një profesioniste që kërkon përsosmëri, ajo shfaqet si përbindësh. Së fundmi, filmi e normalizon abuzimin në vendin e punës.
Sjelljet poshtëruese të Mirandës pranohen si pjesë “normale” e punës, duke dhënë mesazhin se për të arritur lart duhet të durosh padrejtësi dhe mungesë respekti. Ky është një model i rrezikshëm për shikuesit e rinj. Në përfundim, “Djalli vishet me Prada” është një film i bukur dhe i arrirë artistikisht, por që fsheh mesazhe të dëmshme për mënyrën si ndërtojmë suksesin dhe identitetin personal. Ai e paraqet botën e punës si një garë të pamëshirshme, ku njeriu duhet të sakrifikojë ndjenjat, parimet dhe marrëdhëniet për të fituar. Suksesi nuk duhet të ndërtohet mbi dorëzim dhe humbje të vetes, por mbi integritet dhe respekt.
