GËZIM LLOJDIA
(Poezi shqip-gjermanisht)
PËRROSKAT
1.
U thanë përroskat, dhe u thye çdo shpresë
i mbuloi llomija mes mjegullës mbi tokë,
shelgjet kullonin me lotët në mëngjes,
mëkate të pashlyera te prag i vjetër sot.
2.
Kujtimet mbetën peng te guri i bardhë,
ku uji dikur fliste me zërin e tij të pastër,
tani heshtja mbi tokë shtrin hijen e rëndë e të zbehtë,
dhe koha ecën ngadalë, si plagë që s’mbyllet në vatër.
3.
Në degët e zhveshura po digjet një shpresë e verbër,
një thirrje e ngjirur që tretet në erë dhe në errësirë.
Dhe nata vjen e shpejtë, pa yje e pa dritë,
për të fshehur fytyrën e asaj që u thye përditë.
DIE BÄCHE
Die Bäche verstummten, die Hoffnung zerbrach,
Schlamm hüllte im Nebel die Erde ein.
Die Weiden beweinen den Morgen danach,
ungetilgte Sünden am alten Schwellenstein.
Am weißen Stein blieb Erinnerung gebannt,
wo Wasser einst in klarer Stimme floss.
Nun liegt ein langer Schatten auf dem Land,
und Zeit ist eine Wunde, die nie schloss.
Auf kahlen Zweigen brennt blind ein Hoffnungslicht,
ein heiserer Ruf verweht in Dunkelheit.
Die Nacht eilt sternlos heran, kein Schimmer bricht,
und birgt das Antlitz, das die Zeit zerbrach.
Përktheu në gjermanisht / Aus dem Albanischen ins Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli
© Llojdia & Laholli
