Arsinoi Zengo
Tregim:
~~
Drita e pasdites hynte butësisht përmes dritares dhe vizatonte mbi fytyrën e saj nuanca të arta. Jashtë, bota nxitonte. Brenda, koha dukej sikur kishte harruar të ecte.
Ajo rrinte pranë dritares, me një filxhan kafeje të harruar mbi tavolinë dhe një melodi që i rrëshqiste nëpër shpirt. Nuk po priste askënd. Të paktën, kështu i thoshte vetes.
Kishte mësuar se një grua mund të jetë e fortë pa u bërë e ftohtë, sensuale pa kërkuar vëmendje dhe e bukur pa pasur nevojë të bindë askënd për bukurinë e saj.
Por kishte diçka që ende nuk e kishte mësuar: si të mos dridhej zemra kur kujtonte një njeri që dikur i kishte dhënë kuptim heshtjes së saj.Ajo buzëqeshi lehtë. Jo sepse dhimbja kishte ikur, por sepse më në fund nuk kishte më frikë prej saj.
E kuptoi se dashuria më e bukur nuk është ajo që të bën të harrosh veten, por ajo që të zbulon sa thellë mund të ndjesh, pa humbur kurrë atë që je.
Pastaj ngriti filxhanin, vështroi dritën dhe u kthye nga dhoma.Pas saj mbeti një siluetë e artë, një melodi e pambaruar dhe një mister që askush nuk mund ta zgjidhte plotësisht.
Sepse disa gra nuk i tregon bukuria.Ato i tregon heshtja. Dhe kush di ta dëgjojë, zbulon një univers.
© Arsinoi Zengo
