| Ruzhdi Gole |
JANË, S’JANË KUND ?!
(cikël Poetik)
VESË, VERIGE
Në kult të vreshtit, në rreze të syrit
me gjethet rrojmë me mjeshtrin
e tëharrjes e të qeshurit
kur vesojnë veriget
fllade prej nuri.
Fryma e vreshtave asnjëherë
përgjumësh, e përzemë
kollën, ngazëllehemi
prej xixëllimave
tej shkumës.
Në kult të vlagave të verës e vreshtit
përhera mpleksur ne në rreze t’syrit,
bletët na mjaltojnë ato s’ngjethen
veç feksin… s’na përkëdhelin
thëllëzat e gjumit.
Ndër të parët plot frute
shkundur të fundit
në kult të rrezeve
në rreze të syrit…
GISHTA, FRYMË
Tri telefonata për tre brigje
të njohura mirë në jug,
asnjë breg mua.
s’më përgjigjet
të jenë linjat
të ngathëta
brigjet janë
a fikur
kund ?
Në buzë të detit me hapa breshke
sfilitur shumë t’arrijnë kodrën
jo malin
brigjet ç’kanë nëpër gishta
marr me vete
pompën e frymës,
zemrekun e të çalit ?
Linja të ngathëta rrokopuje në jug
të njohurit e mi s’janë janë kund ?!.
GJOJA.
Tek shëtitja e mesditës pyjeve
hapa vogëlth
një grua
më buzëqeshi
çelur paqtë,
e përshëndeta
dhe unë
gjoja vranët
plogët
rrezja e florës
më rrezëlliti kryeve
përqark drurëve afsh.
Kur je afër me një florë prej gruaje
me sy fluturimi përtëritës joshës
kodrën e ndin më thellë
fluturave luleve
nuk dëshiron
ta zbresësh
kodrën.
LINJA, LULE
Vera dritëron e bukur këtu
në këmbë në brinjë
bregmal
shtat vrapimtar kuturu.
Vera drithëron e nxehtë e freskët
të djeg e të ngrin po ta lësh
vetëm – o zë e gjuhë
për dikë tjetër.
Verë ngazëllen gruaja ime e fundit
të deh e dehet plot flakëza,
lutje lule gjith’kundi
më qëllon me rreze
jo shuplaka…
MBYLL, ÇEL
Tek kjo natë, natëze
me bredhje të vakëta
s’u shkurtova nga shtati
as u mbulova nga rrasat,
dola … plasaritur ngaheri,
pas lashë portën
feksje mugët re
as mbyllur
as çeluri.
Do dal nga nata tjetër?.
