KUR KA VETEM NJË STINË
NGA PANAJOT BOLI
Mbi kupën e kaltër të qelqtë të qiellit
Në mbretërinë e parajsës
Yjet,valltarët mjeshtra
Kercejnë rreth hënës
Si shtojzovalle lozonjare
Bukuria e lumtur shetit kaltërsive
Në lulnajën e një stine të vetme
Pranverën
Nën kupën e kaltër të qelqtë të qiellit
Sonte nata u bë hënore
Drita fosforente e saj
Lë mbi jastekun e mikes
Puthjen e të dashurit
Buzët digjen e rendin të shuajnë etjen
Në burimin e një stinë të vetme
Dashurinë
Mbi kupën e qiellit,
Nën kupën e qiellit
Të dyja,
Magjinë e një stine kanë zgjedhur.
FLUTURAT E ANISËS
NGA PANAJOT BOLI
Fluturat më tregon nxënësja ime Anisë
Që i vizatoi me merak me dorën e saj
Bota seç gëzohet në sytë e saj të kaltër
-Mesues,tash në livadh do t’i shperndaj.
Që i vizatoi me merak me dorën e saj
Bota seç gëzohet në sytë e saj të kaltër
-Mesues,tash në livadh do t’i shperndaj.
Me duart e vogla i kish prerë me kujdes
Me flutura të verteta sa të mira ngjajnë
Befas krahet levizin e ulen mbi fletoren
Ku gërmat e Anisës sime aromë mbajnë.
-Shiko sa shpejt,shoqe u bënë me gërmat
Edhe ato mesues i duan si unë aq shumë
-Ti,moj Anisa ime e vogël,fluturë je vetë
E lulet gërma sa herë do të venë në gjumë
Me sy endërrimtarë i sheh e vogla Anisë.
Dhe vetja i duket si fluturë mbi lulnajë
Përkundet mes ngjyrave të saj plot dritë
E udhëton me karrocën e Piter Panit të saj.
Dhe vetja i duket si fluturë mbi lulnajë
Përkundet mes ngjyrave të saj plot dritë
E udhëton me karrocën e Piter Panit të saj.
