Ermira Ifandi
Askush natës s’ia grabiti ëndrrat.
Askush s’pati forcën
T’ia shtrëngonte lakun e heshtjes në fyt
Dhe t’ia zbardhte errësirën.
Është një hiç, një frymë e pamjaftueshme
Për t’a ushqyer me egon tënde të pangopur …
Me atë unë, unë , unë …
Ku varros dritën.
Fjalën , kush e ndjeu sikur të ishte shpirti i tij ?
A keni provuar ndonjëherë
Të mblidhni lotët e parashtesës
Atë dritë lëshuar para se të koritet
Në gojët e liga
Për t’i shndërruar pastaj në margaritarë ?
Athinë, më 22.11.2025
E.D.Ifandi
