Migel Flor
(Poezi shqip-gjermanisht)
Qetësitë kanë luajtur mendsh
Heshtja, qetësia
janë çmendur,
netët e shtatorit
shpojnë në sy
si thika
dhe mjegullla triumfon.
Një mendim fluturon rrëmbimthi.
Zog pa qiell
me krahë prej hiri.
Shpirti në një cep terri
harron vetëveten.
Zërat struken më thellë
në varret prej frike
ku mendja ka mbjellë
rrënjë në përçudnimin
e kohës.
Skeletet kërcasin dhëmbët,
përtypin hijet e natës,
hanë fjalët një nga një
dhe pështyjnë
ulërima dëshpërimi.
SIE SIND WAHNSINNIG GEWORDEN
Stille und Ruhe
sind wahnsinnig geworden.
Die Septembernächte
bohren sich in die Augen
wie Messer,
und der Nebel trägt seinen Sieg davon.
Ein Gedanke schießt davon,
haltlos und jäh.
Ein Vogel ohne Himmel,
mit Flügeln aus Asche.
In einem Winkel der Finsternis
verliert die Seele
sich selbst.
Immer tiefer verkriechen sich die Stimmen
in Gräbern aus Angst,
dort, wo der Verstand
Wurzeln schlägt
in der Verzerrung
der Zeit.
Die Skelette knirschen mit den Zähnen,
zermahlen die Schatten der Nacht,
verschlingen Wort für Wort
und spucken
Schreie der Verzweiflung aus.
Përktheu në gjermanisht/Aus dem Albanischen ins Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli
© Flor & Laholli
