Vangjel Pellumbi
Mora një copë dhe me vete nga vendi im.
Kur shkova të njihem me botën e madhe.
Të kujtoja nënën,sa herë që ndezia stofën.
E shtëpinë e vjetër të mbushur me halle.
Një copë dhe nga vendi im,s’mundtë mos e merja.
Të kujtoja vëllezërit dhe motrat e mija,
Të kujtoja babanë që me mund na riti.
Prandaj mora dhe nga vendi im.
Dheun që mora me vete nga vendi im,
E mora që të mos ndihem vetëm,në botën e madhe.
Malli më mer,më tepër kur ulem në sofër,
Për atë shtëpizë,që i falem në çdo portë.
Se atje e kam shpirtin e zemër.
Le të jetë vend i vogël dhe i varfër.
Jorganin e jastëkët e butë,që bata na dha,
Nuk mund të bëhen kurrë nënë e baba.
Kjo copë dhe që mora nga vendi im.
Më kujtoj atdheun vendin tim.
Më ngroh kraharorin,më jep frymëzim.
Dhe lotët më pushon mbi mollëzat e faqeve.
Mora një copë dhe,me vete nga vendi im.!
V Pëllumbi.autori
25/11/2025. Artë.Greqi
