NËNA QË NUK U DORËZUA!
Bijë, ti ndoshta nuk i mban mend të gjitha këto vite… por unë i kam mbajtur mend për të dyja.
Kam qarë për ty, kam luftuar për ty, jam rrëzuar për ty dhe jam ngritur përsëri për ty.
Sepse ti nuk ishe vetëm vajza ime.
Ti ishe arsyeja ime për të vazhduar të jetoja.
Një histori për dashurinë që nuk njeh kufij, për dhimbjen që nuk duket dhe për forcën e një nëne që lufton edhe kur shpirti i saj është i lodhur.
Ka disa nëna që nuk i njeh bota, por që meritojnë monumente më të larta se malet.
Nuk mbajnë kurora mbi kokë, nuk ecin mbi qilima të kuq dhe nuk presin duartrokitje.
Ato ecin nëpër korridore spitalesh, me sytë e skuqur nga pagjumësia, me zemrën që u rreh fort sa herë dëgjojnë emrin e fëmijës së tyre.
Njëra prej tyre është kjo nënë…
kishte sjellë në jetë një vajzë që për të ishte vetë kuptimi i jetës. Por fati kishte shkruar një rrugë të vështirë për të dyja. Deri në 6 vjeçe vajza gëzonte shëndet të plot ,kur filloj lufta në kosov e vogla e saj pësojë traumba nga lufta më pasë vuante nga epilepsia. Nuk fliste, nuk mund të ecte dhe ditët e saj kalonin mes kujdesit të pandërprerë, vizitave dhe koridorëve të spitaleve.
Por si mund t’ia shpjegosh një nëne se fëmija i saj nuk do të ketë një jetë si gjithë të tjerët?
Si mund t’i thuash të pranojë diçka që zemra e saj e refuzon çdo ditë?
Ajo harroj të kërkoj jetë për veten. Kishte vetëm një lutje që përsëriste në heshtje:
– O Zot, ma lehtëso dhimbjen e vajzës sime. Nëse mundesh, më jep mua forcën të mbaj gjithçka që ajo nuk mundet!
Dhe kështu kalonin ditët…Netët Vitet …..
Një ditë, shpresa e çoi përtej kufijve të atdheut, deri në Turqi, ku vajza iu nënshtrua një operacioni. Ajo udhëtoi me një zemër të mbushur me frikë dhe me një shpresë që nuk pranonte të shuhej.
Në ato çaste, korridoret e spitalit iu dukën të pafundme. Çdo derë që hapej e bënte të dridhej. Çdo hap i mjekëve i dukej si një lajm që mund t’ia ndryshonte gjithë jetën.
Dhe kur vajza doli nga operacioni, nëna mori frymë përsëri, por lufta e saj nuk kishte mbaruar.
Sepse jo çdo plagë të tjerët e shikojnë me sy.
Pas gjithë atyre vuajtjeve, pas netëve pa gjumë, pas ankthit dhe frikës, edhe shpirti i saj nisi të thyhej. Meraku i vazhdueshëm e kishte rraskapitur,Ra në depresion, u lodh nga pesha e një dhimbjeje që nuk dinte ku ta mbante ,
Njerëzit mund ta shihnin duke buzëqeshur për mosë u përulur ,por askush nuk e dinte sa lot kishte derdhur kur mbyllte derën e dhomës e shtëpisë ajo nën !
Askush nuk e dinte sa herë kishte qarë në heshtje, që të mos ia shtonte dhimbjen vajzës së saj.
Dhe megjithatë, ajo ngrihej përsëri.
Sepse kur një nënë ka një fëmijë që ka nevojë për të, edhe atëherë kur i dridhen gjunjët, ajo përpiqet të qëndrojë në këmbë.
Por ndalemi një çast…
Kush kujdeset për nënën që kujdeset për të gjithë?
Kush ia fshin lotët asaj që ia fshin lotët fëmijës?
Kush e pyet atë grua, që duket e fortë përpara botës:
-Po ti, moj nënë, a je mirë? A ke fjetur? A ke ngrënë? A ke nevojë për një përqafim?
Sepse edhe nënat lodhen. Edhe nënat thyhen. Edhe nënat kanë nevojë të mbështeten në një sup dhe të qajnë pa pasur frikë se dikush do t’i quajë të dobëta.
Të jesh nënë nuk do të thotë të mos rrëzohesh kurrë. Do të thotë të gjesh forcën të ngrihesh, edhe kur zemra të është gjunjëzuar dhe ti prapë je në këmbë për fëmijën tënd !
Dhe sot, ndërsa shoh këtë nënë dhe vajzën e saj, le të mos shohim vetëm dhimbjen e tyre. Le të shohim dashurinë që i mban të lidhura, shpresën që i shtyn përpara dhe guximin e një gruaje që përballet çdo ditë me një betejë që shumë prej nesh as nuk mund ta imagjinojnë.
Le të mos presim që një nënë të bëhet heroinë për ta vlerësuar.
Le t’i japim dorën kur ka nevojë, t’i dhurojmë një fjalë të ngrohtë kur i mungon forca dhe ta kujtojmë se nuk është vetëm.
Dhe për të gjitha nënat e kësaj bote që jetojnë mes spitaleve, diagnozave, terapive, frikës dhe shpresës, kam vetëm një mesazh:
Mos e harroni veten, nëna të dashura!
Ju jeni më shumë se duart që kujdesen, më shumë se supet që mbajnë peshën e botës. Jeni gra me zemra që kanë nevojë për dashuri, me shpirtra që meritojnë paqe dhe me ëndrra që nuk duhet të vdesin mes dhimbjes.
Dhe ty, nënë e dashur, që ndoshta po i lexon këto rreshta me sytë e mbushur me lot, dua të të them:
Nuk je e dobët pse qan. Nuk je e dorëzuar pse lodhesh.
Nuk je vetëm pse ndonjëherë askush nuk e kupton dhimbjen tënde.
Ti je një nënë që po bën gjithçka mundet me dashurinë që ka.
Dhe ndonjëherë, dashuria e një nëne është e vetmja dritë që e mban ndezur shpresën në një botë të tërë errësirë.
Sepse ka luftëtarë që mbajnë shpata, por ka edhe nëna që luftojnë me zemër. Dhe këto nëna që huftojnë me zemër edhe kur nuk fitojnë Nuk je e dorëzuar pse lodhesh.
Nuk je vetëm pse ndonjëherë askush nuk e kupton dhimbjen tënde.
çdo betejë,
për çdo nënë që lufton në heshtje. Për çdo fëmijë që përballet me vështirësitë e jetës. Dhe për çdo zemër që, pavarësisht dhimbjes, vazhdon të besojë te drita
