Shqip
Plaken duart e mia, por zemra s’pranon të dorëzohet,
edhe pse jam në moshë, ajo më thotë: “Je si vajzë me kurorë.”
Ajo nuk trembet nga rrudhat; i sheh si stoli të vyera,
relike të kohës së shkuar që flasin me zërin tim të brendshëm.
Rrudhat në fytyrë shtohen, gjunjët dobësohen, forca bie,
por zemra s’e pranon – ajo më thotë: “Vazhdo, ti je e fortë.”
“Duaje jetën çdo sekondë, mbushe plot kuptim e dritë,
dhe kurrë s’do ta ndiesh plakjen, do mbetesh shpirt i ri.”
Eh, rinia – një ëndërr e shkuar, them me vete ngadalë,
por zemra s’pranon, nuk dorëzohet: më thotë ende, “Ti rron si e re.”
—
English
My hands grow old, but my heart refuses to give in,
though age has touched me, it whispers: “You’re still a crowned girl within.”
It fears no wrinkle; they are jewels of time gone by,
relics of the years I’ve lived, shining softly in my sigh.
Lines deepen on my face, my knees weaken, strength declines,
but my heart says: “Keep going, your inner light still shines.”
“Love life every second, fill it with meaning bright,
and you will never feel aging — your soul will stay alight.”
Ah, youth — a vanished dream, I tell myself each day,
but my heart won’t surrender: “You’re young in spirit,” it will say.
