Ruzhdi Keraj
Sa herë ëndrrova
skenen
unë para orkestres
me papionin dhe flautin në buzë
andrra n’diell
era e fortë gadi më rrëzonë
me fizarmoniken në krahë
në rrugët e Laçit
gjithshka u shky si fotografi
që nuk donë ta keshë
trishtimi mi lagë syt
e buza ka mall
të puthë metalin e ftohtë të flautit
andrra në diell
vjetët më rëndojnë
n’kurriz.
…..rri ulë …
mbi vjetët e mija
dhe i stivoj nji nga nji
simbas kohës
kurë harroj ndonji
për mos me prishë rradhen
e la veç dhe shkrujë mbi te
mall rikupero
kur bahen shumë
i la diku me shenimin
kto janë për tu hedhun
rri ulë galuc
mbi vjetët e mija
si kapiten që lundron
në furtunë…
