Kastriot Malo
S’pres më kartolina
Shpeshherë më rrëmben një mall,
Të lexoj me endje si dikur një kartolinë,
Të dëgjoj plot gaz, zerin e postjerit,
Tek thotë: – Xhako, letër nga miku i vjetër.
Dhe paksa të lagura nga shiu i Dhjetorit,
Ti lexoj me zë, në dritën e mekur të hënës,
Humorin e hollë që vinte nga Rrogozhina,
Sofija, shoqe fëmijërisë ja dergonte nënës.
Kur kthehesh për fundjavë babai,
Me trastën që djersë i lotonte shpina,
Bashkë me mollët e ëmbla të Zhepovës,
Sillte me vete dhe një tufë me kartolina,
Era letër dhe bojë binte çanta e postjerit
Brenda saj fjalët ishin gatuar me pika loti,
Se njeriu ndjente dashuri për njerinë,
Dhe pse kish një taborr hallesh mbi shpinë.
Sot, tek shikoj postjerin tek portoni*,
Zë dhe më rremben një drithërimë,
Pres pa frymë mos dëgjohet zilja ime,
Dhe zeri i tij: – Zbrit se më duhet një firmë.
*)- Portoni- Portë.
©️✍️ka.malo.
