Aleko Likaj
”Vajza e Gjeneralit” roman.
Pjesa e katërt.
Ndërsa kishte dalë në korridorin e gjatë dhe të ftohtë të redaksisë, Fatbardh Tafa qetësisht nxori çelësin nga xhepi për ta mbyllur derën e zyrës së tij. Nga gjysmerrësira disa hapa më poshtë u duk se dëgjoi një zë.
– Bardhi. Tek ti po vija. Sa mirë. Shefi më porositi që të të them se po të pret në zyrë. Tani është poshtë në kafe me shokun Haki.
Tjetri kaloi pranë, përshëndeti me kokë dhe trokiti dy dyer më tej në redaksinë e lajmeve të jashtme. Ishte një nga kolegët specialë të gazetës, që shkruante kohët e fundit reportazhet, sa herë që lëviznin shokët e byrosë për takime nëpër rrethe. Kishte mbërritur nga një rreth i veriut disa vite më parë në redaksi dhe konsiderohej “pena e fortë” e gazetës.
Bardhi, që nuk dinte se ç’të bënte në ato momente, e ndau mendjen për të zbritur edhe ai poshtë në klub. Ajo sallë e vogël poshtë godinës së gazetës së tij ishte bërë, si të thuash, një vend peligrinazhi për të gjithë gazetarët e tri gazetave që ndodheshin në atë pjesë të bulevardit “Dëshmorët e Kombit”. Aty mund të takoje cilindo pothuajse në të gjitha oraret e ditës. Aty liheshin edhe takimet me punonjësit e shtypit, edhe me ata që kishin probleme me redaksitë.
Një erë e rëndë duhani e alkooli gulçoi, sapo Bardhi hapi derën. Madje u duk se dalloi një shtëllungë tymi, që qarkullonte mbi kokat e njerëzve aty brenda, të cilët ishin indiferentë me sa dukej ose të mësuar prej kohësh me atë ambient të rëndë, që njeriu i sapofutur aty do ta kishte vështirë që në momentin e parë. Hodhi sytë nëpër tavolina të cilat ishin të mbushura plot. Madje edhe banaku, ku dy apo tre gazetarë nga ata të “Zërit” e një tjetër i panjohur po rrëkëllenin gota me pije. Shefin e dalloi në një tavolinë aty nga mesi. Qeshte me dy duart e vendosura në suprinë, duke lëvizur djathtas e majtas kokën e tij të madhe e me flokë kaçurela.
Dikush e thirri, po ai nuk e kishte mendjen aty. Pastaj një dorë e zgjatur e tërhoqi dhe e uli në një karrige që u lirua në çast.
– Do ta pish një kafe, o francez? – Ishte një nga kolegët e zyrës përballë, nga ata të “organizatave të masave.”
Bardhi dëgjoi nga pas një bisedë që zhvillohej midis dy personave, të cilëve nuk po ua shihte ende fytyrën.”Kam qenë në Rubik. Sapo u ktheva. Do të bëj një reportazh të mirë që…Më kanë porositur edhe ata të revistës “ Ylli “, por nuk ma mban. Dëgjohet shoku Servet pastaj. Do të më thotë pasi të më thërrasë në zyrën e tij: “Ha bukën e turkut e bën duanë e kaurrit…”
– Jo, faleminderit. Do të pi një ujë të ftohtë. Më ka thirrur shoku Peço. – Bardhi foli i shpërqendruar.
– U ngrit, – tha tjetri ngadalë duke ndjekur shefin, i cili i hapi rrugën shokut Haki, që punonte në një nga zyrat e Kuvendit Popullor.
Kur u kthye, Fatbardhi dalloi përtej xhamit të derës portretin e shefit të tij, ndërsa i jepte dorën tjetrit. Iu duk më tepër se një veprim prej servili. Shoku Haki u fut brenda derës së një “Fiati” polak, ndërsa shefi priste në shi i vetëm në pritje të largimit të mjetit, që e kishte sjellë aparatçikun.
– Ika unë, – tha Bardhi. Tjetri vuri buzën në gaz e tundi dorën në ajër. Ngjiti shkallët e shumë shpejt u ndodh te dera e shefit.
– Hajde, Fatbardh, hajde.- Shefi ishte i qeshur në fytyrë, por edhe i lagur. – Ja dhe shërbimi i parë për ty.
Bardhi zuri vend ngadalë në tavolinën e shefit.
– Do të shkosh në një qytet lindor. Na ka ardhur në redaksi një letër që flet për shpërdorime të mëdha e vjedhje pa hesap në një prej ndërmarjeve tregtare të atij rrethi. Letërshkruesi akuzon edhe drejtues të rrethit, që bashkëpunojnë me drejtorin e ndërmarjes, e cila rezulton prej tre vjetësh me humbje. Mirëpo ka një problem tjetër këtu. Në këtë rreth ekonominë e drejton nipi i shokut Taqo, anëtari i byrosë politike. Kujdes! Këtu është fjala për kuadro e drejtues. Ti e di që në pleniumin e fundit shoku Enver ka vënë theksin te puna e drejtuesve dhe kuadrove. I keni lexuar materialet? Ah!. Harrova. Keni qenë në Francë. Sidoqoftë. Konsultohu edhe me babanë tuaj, sepse është edhe kuadër i vjetër partie. Ai do t’i ketë në shtëpi. Ja dhe letra. Studioje. Mbështetu gjithmonë te fjala e partisë atje.
Shefi vuri përsëri buzën në gaz. Zgjati letrën duke u ngritur pak nga karrigia. Tjetri e mori dhe i hodhi një sy rrëmbimthi gati me një frymë. Peço Naqe hapi sirtarin dhe diç kërkoi brenda. Nxori një vëllim të Enver Hoxhës dhe e vendosi në suprinën e tavolinës. Pas një çasti i kaloi shuplakën sipër si për ta fshirë nga pluhuri. Mbase edhe e përkëdheli.
– Mund të nisesh edhe pasnesër, me shërbim, – tha Peçoja e pastaj hapi kapakun e kuq të vëllimit. Kjo do të thoshte për Bardhin se duhej të largohej që andej, pasi e kishte marrë tashmë detyrën e parë, ndërsa shefit do t’i duhej të zhytej në leximin e thellimin e materialeve të partisë.
– Dakort, – foli nën zë Fatbardhi. U ngrit në këmbë.
– Mirë, kaq kisha. Të uroj suksese. Ah! Përsëri harrova. Me sa duket, po na vjen shumë shpejt pleqëria. Nejse. Më dëgjo me kujdes tani. Ti e di vetë… por nuk është aspak e hijshme që të godasim njerëzit tanë. Besoj se e kupton këtë. Nejse. Do të flasim më mirë, kur të kthehesh. Punët e mira bëhen edhe kur merr një mendim kolegjial.
Tri orë më vonë Bardhi la redaksinë dhe kaloi në trotuarin e mesit deri te “Peza”. Ndërsa zbriti që andej për të dalë pranë Muzeut Historik, dëgjoi tek Estrada e Shtetit një zë femre, që në moment iu duk se ishte ndoshta i një vajze, që dikur ishte me të në shkollën e mesme. Dhe vërtet nuk u gabua. Flora Greblleshi së bashku me një shoqen e saj kishte ngritur dorën e majtë për ta përshëndetur Bardhin, që ecte i shkujdesur pa e patur mendjen aty.
– Nuk u besova syve, kur të pashë, – tha vajza me një gaz e mall gati të papërmbajtur.- Mos jeni kthyer nga Franca për ndonjë shërbim këtu në Tiranë?
– Jo, kam filluar në gazetë.
– Nga student drejtësie në gazeta? Gati e pabesueshme. Vërtet? E paimagjinueshme. Ti, Bardhi, në fakt shkruan vjersha të bukura. Unë t’i kam lexuar kur ishim në gjimnaz. Të botuarat edhe ato të pabotuarat e më vjen mirë për këtë. Je brenda pasionit tënd.
– Po ju si jeni? – pyeti instiktivisht Fatbardhi.
– Punoj në ndërmarjen e ndërtimit. Ti e di që nuk më dhanë bursë për shkak të asaj biografie. Kam patur xhaxhanë xhandar të Zogut. Sa mirë më vjen që të takova. Po ç’rrimë këtu? Hajde në trotuar që të prezantoj edhe me Vasilikën, shoqen time, dhe shkojmë e pimë nga një aranxhatë, ja atje te klubi përballë. – Vajza bëri me dorë për te një klub i vogël ëmbëlsirash aty pranë.
– Jo, jo. Nuk jam mirë. Duhet të shkoj në shtëpi. Kam një material për të lexuar. E lëmë ndonjëherë tjetër. – Bardhi uli kokën dhe ndjeu të skuqej menjëherë në fytyrë.
– Mirë, si të duash. Ne kemi shkuar aq mirë në gjimnaz, saqë nuk e fsheh. Të kam konsideruar si shokun më të mirë që kam pasur në ato vite. Unë krenohem me ty dhe a e di se si? Sa herë që bie fjala në ambiente të miqve tanë.
Fatbardh Tafa në një moment dyzimi i zgjati dorën shoqes së dikurshme të klasës.
– Me siguri që do të takohemi edhe ndonjëherë tjetër. Unë do të të gjej gjithsesi. Mirupafshim!
Shkallët e shtëpisë i ngjiti gati me një frymë. Vila dykatëshe ku ishte strehuar familja Tafa që nga mbarimi i luftës dukej si e heshtur. Dielli, që nuk ishte shfaqur që prej tri ditësh, duhej të ishte në perëndim e sipër, pasi grija që zotëronte mbi qiellin e Tiranës kishte marrë tashmë nuanca të errëta në të plumbtë. Mbi Dajt një njollë si një hon i thellë, që nuk ia dalloje dot fundin, vinte e shtrihej dalngadalë mbi periferitë e qytetit në një mënyrë të gjithëpushtetshme.
Bardhi hyri në koridor e njeriu i parë që iu vu përballë ishte pikërisht Sela, vëllai më i madh. Në krah të tij një vajzë e bukur gjysmë bionde qeshte ëmbëlsisht, ndërsa i fshinte paksa nga supet pluhurin e një xhakaventoje lëkure, që ia kishte sjellë Fatbardhi në fund të vitit të parë nga Bordoja.
– Mirëmbrëma ! Sa mirë. Sapo keni mbërritur?
– Jo, jo. Mbase këtu nuk je i saktë. – Sela qeshi.
– Oo, Bardhi. Eja, o bir. U vonove ca. – Meçani dukej i lumtur nga dhoma e pritjes përballë.- Në fakt, kështu e ka puna e gazetarit.- Pas frazës së fundit që e lëshoi, si për ta shfaqësuar Fatbardhin që i kishte munguar një çast më parë aty, ai u shfaq në korridor përballë të rinjve e i kaloi dorën e majtë flokëve të rrallë mbi kokë si një fëmijë i zënë në faj.
Bardhi qeshi. Kishte qëndruar në këmbë në mes të korridorit, pa e ditur se ç’të bënte në atë çast.
– Po ju për ku kështu? – pyeti Selën.
– Bardhi, më fal. Mirketa është një e njohura ime e ngushtë. Ju nuk njiheni dhe unë ende nuk të kam folur për këtë.
– Bonzhur mësje. Ju jeni vëllai i Selës që keni ardhur nga Franca? Ta dini mirë që vëllai juaj më i madh nuk ju heq asnjëherë nga goja.
Bardhi qeshi përsëri. Ndërkohë Sela kishte kopsitur tashmë xhakaventon.
– Qëndroni edhe pak. Ta kisha ditur, mbase nuk do të isha vonuar kaq shumë. Detyrë e re…probleme po… sa të duash…
– Me gjithë qejf, vëllaçko i dashur. Më duhet të përcjell Mirketën. Në bllok ka rregull. E presin në shtëpi. Pastaj Mirketa nuk ka marrë leje, sepse erdhëm sa për t’u njohur me prindërit, përpara se të shkojmë ne atje. Sidoqoftë nuk vonohem. Erdha shpejt. Kam nevojë për ty.
– E po mirë. Meqenëse qenka puna kështu… – Fatbardhi ngriti supet e vuri buzën në gaz si për të lënë të tjerët të lirë në planet e tyre.
– Orvua! -Mirketa përkuli pak trupin dhe i zgjati dorën Bardhit. Një çast më vonë të dy të rinjtë zbritën nga shkallët, duke dalë në qiellin e hapur të Tiranës në atë buzëmbrëmje të ftohtë dhjetori.
– Të pëlqeu nusja e vëllait? – Këtë herë Vitoja kishte dalë me përparëse nga kuzhina drejt e në korridor. – Ka hedhur sevda me Selën. Është e bija e shokut Sofo, anëtar i byrosë politike. Histori e vjetër. Po ku është Sela jonë, që gjithë ditën mendja i rri te fonderia atje në uzinë.
– Qenka interesante. – Fatbardhi vuri përsëri buzën në gaz e tundi kokën me gëzim. – Më kishte thënë diçka Sela, kur isha në pushimet e verës, por jo që ta kishte lidhur kështu…
– Hajt, në kokën tënde, djalë, se u rritët të gjithë. Si t’u duk? – Meçan Tafa kishte qëndruar ende aty në korridor me gazetën “Zëri i Popullit”, duke i picërruar sytë nën xhamin e bardhë të syzeve të florinjta, dhuruar nga një shok i tij, që kishte dalë jashtë shtetit pesë vite më parë. Në fakt ajo ngjyrë ishte një imitacion, por Meçoja e mbante si një dhuratë tejet të kushtueshme, duke e përdorur, vetëm sa herë i duhej të lexonte materiale që kishin lidhje me partinë.- Do të shkojmë të kërkojmë dorën e saj në bllok te shoku Sofo ditën e shtunë mbasdite. Na presin. Ti besoj se do të jesh kthyer nga shërbimi.
– Sigurisht. – Fatbardhi heshti për një çast dhe sikur të ishte kujtuar për diçka, tha se mund të vinte që të premten mbasdite në Tiranë. – Ju ku e dini që ma komunikuan sot? – pyeti, ndërsa po varte pardesynë në portmonto.
– I di Meçan Tafa, i di që të gjitha atje në gazetë. Xhaxhai i shefit tënd, Peço Naqes, ka qenë një nga shokët e mi më të ngushtë gjatë jetës partizane. Në dorën time dha shpirt pas betejës së Tendës së Qypit. Ishte plagosur rëndë në kraharor. Kishte marrë shumë plumba. Djalë flori. Për emërimin e Peços bisedova me kryeministrin, shokun Mehmet. Po ti me mend në kokë, o bir i babait. Për çështjen e partisë gjithmonë të jesh gati.
Kishin hyrë që të dy në dhomën e pritjes e Monda, që ishte ulur një çast më parë aty, thartoi fytyrën. U ngrit nga kolltuku ku ishte mbështetur dhe zbrazi kraharorin duke shfryrë lehtë:
– Shtëpia nuk është mbledhje partie, o baba, ku thuhen citate.
Monda doli te dera për të kaluar pastaj në dhomën e saj në katin e dytë, duke ngjitur shkallët në heshtje. Meçan Tafa, që dukej si i ngrirë ashtu në këmbë, lëshoi ngadalë gazetën në tavolinën e vogël midis kolltuqeve dhe hoqi pastaj syzet. I rrotulloi një çast të vetëm në dorë e u kthye nga vajza që kishte mbërritur tashmë në fund të shkallëve.
Tha ngadalë:
– Vajzë. Rri urtë nashti. Të kam thënë që ju të rinjtë nuk i kuptoni disa gjëra.- Tundi kokën, sikur donte të nxirrte diçka nga kraharori dhe ngriti zërin. – Kemi derdhur gjak për këtë parti e për këtë qeveri, unë dhe jot’ ëmë. Kërkoj që në shtëpinë time të ketë rregull…
Meçan Tafa nuk e mbylli syrin atë natë. Asgjë nuk futi në gojë. Pikë dhe helm. Mondën e kishte veçmas nga djemtë. E donte me kokë dhe nuk ia kishte prishur asnjëherë. Në krevat Vitos i tha se vajza kishte rënë në prehërin e “armikut të klasës“ dhe se do të shkonte në shkollë, që të bisedonte shtruar edhe me drejtorin. Afër mëngjesit, pasi kishte pirë dy paketa plot me cigare, kishte ndërruar mendim. Mbase edukimin e nxënësve mund ta shtronte edhe në mbledhjen e organizatës së Komitetit Qendror. Siç dukej, rinia po reflektonte sërish shfaqje si ato të tetë a nëntë viteve më parë.
Vitoja kishte tentuar për ta qetësuar deri afër mëngjesit, duke e konsideruar fjalën e Mondës si “punë çiliminjsh“, por Meçoja ia kishte vënë emrin si tepër të rezikshme. Ai i tha asaj se nuk ishte vetëm halli për familjen e tij, por më gjërë. Si një dukuri që po infekton përsëri rininë.
Ndërsa po pinte kafenë e mëngjesit, që e përgatiti vetë në furnelën e vogël elektrike në kuzhinë, pasi nuk donte ta shqetësonte më gruan, sepse edhe ajo e gjora ishte krejtësisht pa gjumë si ai, tha në një çast duke tundur kokën. “Pse, përsëri duhet të merret shoku Enver me rininë?”
* * *
9
Në shtëpi vajza tha se do të dilte atë mbasdite me shoqet. Mund që edhe të vonohej. Mbase do të shihnin edhe ndonjë film që kishte dalë ato ditë në kinematë e kryeqytetit. Por në fakt Monda nuk do të bënte asnjë nga këto që i tha një mbrëmje më parë nënës së saj, si për të marrë leje.
Për të parën herë në jetë vendosi t’i gënjente prindërit, që i donte marrëzisht me të mirat dhe të këqiat e tyre. Ndiente se nuk kishte fuqi të përballonte emocionet dridhëruese që të jep takimi i parë i dashurisë. Një vajzë maturante, edhe pse kishte detyrime të tjera e synime për universitet, nuk mund të linte mënjanë ndjenjën, që i lindi pas gjashtë muajsh shikimesh me një njeri, të cilin ajo nuk e kishte njohur e takuar asnjëherë më parë, por që ishte bërë tashmë pjesë e zemrës së saj, e ëndrrave vajzërore.
Besnik Tushemishti ishte njeriu që i kishte plagosur zemrën së bijës së Meçan Tafës. Një djalë i ri që nuk i kishte kaluar të njëzetepesat, brun në fytyrë e sy krejtësisht të ëmbël e të ndritshëm. Me një trup pak mbi mesataren, i hollë e flokët pis të zeza që dukeshin si dallgë deti. Kishte veshur një kostum të erët, ku binte në sy jaka e këmishës së bardhë që dilte mbi nynjen e kollares së lidhur për t’i dhënë portretit të jashtëm pamjen e njeriut serioz e të heshtur. Ashtu ishte ai, i qetë dhe i kursyer në fjalë.
Deri në atë moment nuk i kishte thënë Mondës se ku punonte dhe se cili ishte profesioni i tij i vërtetë. Që prej disa muajsh e shihte vajzën që dilte nga shkolla dhe pastaj e ndiqte me sy, derisa ajo humbiste në kthesën pas Televizionit Shqiptar, gjithmonë e shoqëruar nga dy prej shoqeve të saj. Një herë tjetër ishte ndodhur në një aktivitet që kishte organizuar shkolla në një mbrëmje tematiko-dëfrimi dhe kishte mundur ta ftonte edhe në vallëzim. Kishte shoqëruar një kushërirën e tij që ishte një vit më poshtë se Monda. Kjo kishte ndodhur dy mbasdite më parë. Gjatë vallëzimit i riu Besnik Tushemishti mundi t’i marrë një “Po” Monda Tafës për takim pranë një rrugicë që lidh Radio-Televizionin Shtetëror me bulevardin “Dëshmorët e Kombit”.
Një çast më vonë ata u ndodhën në trotuarin që kalon poshtë kryeministrisë për të pushuar pastaj në një bar pranë muzeut arkeologjik. Monda ndiente emocione dhe për të parën herë e qortoi veten që ndërmori një hap të tillë. U bë më e heshtur dhe pas çdo hapjeje të derës së barit reagonte duke kaluar nxitimthi sytë për andej. Nuk ishte fjala se po bënte ndonjë turp. Madje në një çast iu duk se Besnikun e kishte njohur prej shumë kohësh, ndonëse djali përballë saj në këto momente po i tregonte se punonte në Ministrinë e Brendshme si hetues. Kishte mbaruar fakultetin juridik të Tiranës.
Një orë më vonë të dy të rinjtë kishin lënë pas barin dhe ishin kthyer në të majtën e korpusit të Universitetit Shtetëror për të kaluar pastaj në rrugicën që të nxjerr përfund parkut më të madh e të gjelbërt të kryeqytetit. Monda i kërkoi Besnikut që ta shoqëronte deri afër shtëpisë, por këmbët i kishin çuar paksa më larg në një zonë më të heshtur, ku edhe lëvizjet numëroheshin me gishtat e një dore të vetme në këtë orë të vonë të mbasdites, midis një mugu që dukej se kishte mbërritur në këtë çast, duke pushtuar hapësirat qiellore të Tiranës si një shpend i madh me flatrat pis të zeza.
– Duhet të ikim,- tha Monda. – Më presin në shtëpi.
Besniku vuri buzën në gaz. Ia mori në një çast dorën vajzës dhe e vendosi pastaj në mes të pëllëmbëve të tij. Ishte e butë si një gjethe trëndafili. Ndjeu që u tërhoq paksa duke rrëshqitur si një mëndafsh i derdhur. Monda ishte zverdhur e tëra në fytyrë, pa ditur se si të reagonte nga ky veprim i menjëhershëm i djalit, që e kishte ftuar në takimin e parë të dashurisë së tyre. Gjysmëdrita e asaj dite në ikje, si një llampë e pafuqishme që flakëron nga një puhizë e lehtë ere, e përçudnoi fytyrën e vajzës, e cila e kishte tërhequr tërësisht dorën, sikur të kishte qenë në rrezen e një zjarri që të djeg. Tha një “mos” dhe uli kokën pastaj pa ditur si të vepronte më tej. Pas çiftit masivi i të vetmit park të kryeqytetit dukej si një hije e rëndë që fsheh mistere, që përgjon tinëzisht duke ngritur kurthe. Drita e qielltë po fikej pak e nga pak në sytë e saj. Qielli pa yje dhe pa hënë iu duk në një çast Mondës si një humnerë e frikshme, ku ishin rrëzuar tashmë mijëra jetë njerëzish. Pa asnjë shpresë drite. Si një makth i vërtetë, torturues e sfilitës. Madje u duk se prej andej vinin zëra. Heshti për një çast si për t’i dëgjuar dhe kuptoi se nga thellësia e parkut vinte ndonjë klithmë zogu i trembur dhe pastaj krahët që çanin mbrëmjen që kishte mbërritur tashmë si me magji duke rendur.
Kur ktheu kokën, kuptoi që ishte në mes të krahëve të Besnikut. Ngjitur me kraharorin e tij. I ndjeu frymëmarjen. Ishte e çregullt dhe djali e kishte pushtuar tashmë, duke ia vënë dy duart nga pas në shpatulla. Kërkonte buzën e vajzës. Pylli u lëkund brenda syve të saj e pastaj u thye si një qelq. Monda ndjeu se ai preku mjekrën. Filloi të ngjitej më lart. Buzët që i dridheshin kërkonin buzët e saj. Nuk duhej të kishte kaluar asnjë fragment i sekondës. Mbase edhe më shumë. Ajo tashmë i kishte prekur ato. I shijonte. Pastaj ndjeu që ato e tërhiqnin… Pastaj në mes hyri ajri. Ishte i ftohtë dhe u duk se i veshi buzët me një brymë . Ato u bënë të akullta si një mermer krejtësisht pa jetë. Ky në fakt ishte vetëm një iluzion, një perceptim i rremë për formën e buzëve të saj, pasi ato e ruanin ende njomësinë që i fali puthja e tjetrit. Besniku e puthi përsëri dhe ajo këtë herë kuptoi se në këtë mbrëmje dhjetori po linte diçka nga vetja aty buzë parkut të qytetit.
Në një moment kur djali ia mori kokën dhe e mbështeti në kraharorin e tij, ajo pati kohë që të mendonte dhe të analizonte se çfarë po humbte në këtë çast. Ishte diçka që nuk e kishte provuar më parë në jetën vajzërore. Pastaj… S’lëviz në fjalë buza.
I ngriu nata përmbi sy.
..Nuk mund ta zinte më as edhe gjumi, edhe pse mesnata dukej se ishte e arratisur tashmë e jashtë përtej perdeve të derdhura e të trasha dëgjohej trokitja e shiut mbi xham. Ishte i furishëm ashtu si edhe mendimet që po e mundonin gjimnazisten, e cila ndiente një vetmi përvëluese. Skenat nga ai takim i parë dashurie i vinin dhe i shkonin për të riardhur përsëri, si në një celuloid filmi të pazëshëm, ku Monda shihte dhe dallonte lëvizjen e buzëve. Ua dinte kuptimin dhe iu duk se zëri i munguar rridhte dhe gjerbonte brenda zemrës së saj, që rrihte si një zog i vogël i trembur e i pafjalë, në kraharor.
Kuptoi që tani ishte ndryshe. E puthur dhe jo si më parë. Ndihej gjysmë nuse. Instiktivisht çoi dorën e majtë te goja dhe me gishta preku buzët e holla, që ndienin ende shijen e ëmbël që kishin përftuar nga ai takim i disa orëve më parë. “Vërtet të jetë e ëmbël puthja? “- pyeti veten në një çast.
Monda pastaj provoi të çohej e trembur duke vënë bërrylin e dorës së djathtë mbi dyshekun e butë. Këtë herë një shkrepëtimë dhe pas saj një gjëmim i menjëhershëm e bënë që të planditet sërish në shtrat. Mbylli sytë duke i shtrënguar fort dhe priti të dëgjonte pas bubullimës ndonjë gjëmim tjetër. Shiu kishte pushuar jashtë dhe pritej të fillonte përsëri. “Ç’ka qielli që qan? “- arriti të pyeste veten përsëri, por pa dhënë asnjë përgjigje. Ngriti jorganin dhe e tërhoqi deri te mjekra. U drodh paksa, pasi ndjeu që t’i kalonte një valë e ftohtë nëpër trup dhe u mbështet mirë në shpatulla.
Pastaj shtriu këmbët në fund të krevatit. “Do të jetë zemëruar…” – tha. Mbështeti faqen e majtë në jastëk dhe provoi sërish që të flejë. Rralloi frymëmarrjen e shpresoi se këtë herë vërtet do ta zinte gjumi. E kishte munduar shumë këtë natë, e cila kishte ardhur ndryshe në jetën e saj.
Po mbi kalin e ëndrrës asaj i dukej se nuk ecte. Fluturonte.
* * *
10
Dhjetori kishte kapërcyer mesin e vet. Një erë e lagët kishte sjellë më shumë shi e lagështi në kryeqytet gjatë ditëve të fundit. Temperaturat ende nuk kishin zbritur në zonën e ftohtë të tyre, por qyteti dukej sikur mërdhihte. Madje ishte tkurrur e mbledhur. Këtë e konstatoi Bardhi, sapo zbriti nga Qafa e Kërrabës. Mbase ky mund të ishte edhe ndonjë iluzion i çastit. Kishte udhëtuar jashtë qytetit vetëm tri ditë, përpara se të fluturonte për në Francë në fund të asaj vere. Ndonëse kishte qenë dhjetëditëshi i dytë i shtatorit, atij iu krijua përshtypja se kishte munguar vetëm disa orë. Tirana ishte me shi edhe atëherë, si tani. Në bllokun e poezisë studenti kishte shkruar: “Tirana po qan”. Malli që e kishte zënë për qytetin e lindjes, sa kishte mbërritur atje në Bordonë e largët, iu duk se u shua përnjëherë.
Me një veturë të komitetit të partisë të rrethit ku kishte shkuar për të verifikuar letrën, ai u fut ne sheshin “Skënderbej”. Pastaj mori djathtas. Në një trotuar përballë dalloi profilin e një portreti të njohur vajze nga vitet e gjimnazit. Mendoi t’i fliste njëherë, por shoferi, një burrë babaxhan, pak më shumë se tek të dyzetat, as që e kishte mendjen aty.
Një çast më vonë Bardhi ishte në korridorin e katit të dytë e njeriu i parë që takoi në atë gjysmerrësirë nga mungesa e dritareve, ishte pikërisht shoku Peço. Tjetri, që mbante në dorë një tufë me shkresa, qëndroi përballë të posaardhurit.
– Sa mirë që mbërrite. Më prit në zyrën tënde. Të shohim se ç’të reja po na sjell nga shërbimi yt i parë. Jam për tek zëvëndëskryeredaktori.
Shoku Peço vuri buzën në gaz e me hap të rëndë kaloi tri dyer më poshtë. Dukej si një hije apo ishte vetë kopja e hijes së tij. Ky mendim e bëri Fatbardhin që të shkundej nga ajo pritje e gjatë përpara derës së zyrës së vet.
Fatbardh Tafa vendosi mbi tavolinë çantën e tij të lëkurës. E kishte blerë në “Auchan”, te kompleksi i Meriadekut në qendër të qytetit të Bordosë tre muaj më parë. Sapo kishte mbërritur nga pushimet verore. Në çast iu duk tepër e rëndë. Mbase ky ishte një iluzion i momentit, pasi edhe vetë ndihej tepër i lodhur. Kishte një dhimbje e një marrje mendësh të lehtë. Hapi dritaren dhe ndjeu një puhizë të ftohtë dhjetori. Ishte mesditë e një shi i imët iu duk sikur trokiste mbi fletët e fundit të pemëve. Ndonjë prej tyre këputej nga degët për të fluturuar lehtas pastaj mbi asfaltin e lagur e të zi.
Nuk e kishte ndier shefin e tij, që kishte qëndruar një hap pas, ndërsa sodiste jashtë ndonjë kalimtar dhe fluturimin e pandërprerë të gjetheve të fundit të pemëve përballë atje në trotuarin tjetër.
– Oh! Më falni, nuk ju vura re, – tha Bardhi dhe sytë i shkuan te dera e zyrës së tij, që duhej ta kishte harruar hapur.
Shefi fërkoi të dyja duart e tha diçka për të qeshur, duke i kujtuar Fatbardhit se ky shërbim e kishte tretur pak, ndonëse kishte kaluar vetëm tri ditë jashtë Tiranës.
– Me sa duket, ata të komitetit të partisë të rrethit nuk të paskan trajtuar ashtu siç duhet.
– Jo, – tha Bardhi. -Punova me dy a tre instruktorë, si dhe me sekretarin e parë të partisë. Pastaj kohën më të madhe e kalova në ndërmarrje. Kam biseduar e ballafaquar me kuadro të saj, si dhe me letërshkruesin.
– Mirë, mirë. Kuptova, – u përgjigj tjetri e në fytyrë u duk i ftohtë. Zuri vend në karrige. Pas një çasti, pasi rregulloi një cullufe që i kishte rënë mbi ballë, vuri përsëri buzën në gaz. – Atëherë po ju dëgjoj, o djali i shokut Meço…
Bardhi parashtroi gjithçka kishte biseduar atje në rreth. Madje edhe verifikimet e tij, si dhe dyshimet për kuadrin e partisë në atë rreth lindor të vendit, duke treguar edhe disa shkresa që, sipas tij, mund të ishin edhe objekt i punës së prokurorisë, nëse ajo do t’i duhej të merrte në përgjegjësi ndonjë drejtues ndërmarjeje atje.
– Ti mendon se vërtet kemi të bëjmë këtu me mashtrim? Gjithashtu edhe shokët e komitetit të partisë të rrethit janë në valle. Flitet për sekretarin që mbulon ekonominë? Edhe për kryetarin e këshillit të rrethit?
Bardhi heshti për të aprovuar gjithçka.
Shefi ishte skuqur i tëri. Uli zërin, duke e fshehur pas disa kërcitjeve të lehta të gishtave të tij mbi syprinën e tavolinës.
– Nëse i dekumentoni dhe nëse është kështu, jemi përballë një historie tepër të hidhur. Shoku Mantho, sekretari për ekonominë në atë rreth, siç të kam thënë, është edhe nipi i shokut Taqo. A e kupton se ai rrezikon jo vetëm shkarkimin, por edhe burgun? Po kështu edhe shoku Halil që drejton këshillin e rrethit. Qenka vërtet skandaloze. Kushedi sa do të mërzitet shoku Taqo që e kemi këtu në byronë politike. Pa le partia. Do të ngrihet furtunë ne të gjitha strukturat e atij rrethi, por edhe në mjedisin e komunistëve. Korrupsioni është shfaqje e huaj. Borgjezia mbahet në këmbë me atë. Bolbëëë…
Shoku Peço vendosi dorën e majtë në faqe dhe pastaj e kaloi atë nën mjekër. Heshti. Më pas mori frymë dhe kraharori u ngrit e shfryu njëkohësisht, sikur kërkonte të nxirrte diçka, që, me sa dukej, qëndronte brenda. Ndoshta ndonjë brengë e fshehur në cepat e errëta të saj. Ishte rasti i parë që prej 5 vitesh në atë detyrë si shef që vihej në një pozicion të tillë. Problemi ishte vërtet delikat. Do t’i duhej të përballej me pushtetarë të lartë e anëtarë të udhëheqjes së partisë.
Peço Naqe e dinte mirë se ç’do të thoshte kjo. Karierra e tij, e filluar nëpër zyrat e një kantieri ndërtimesh dhe pastaj në atë të organizatave të masave për të shkuar më vonë si redaktor i thjeshtë në një gazetë të tyre, derisa u propozua për sektorin e letrave nga populli, ishte tepër e gjatë dhe e mundimshme. Madje si shef ishte emëruar me porosi të vetë kryeministrit Shehu. Dukej se pas këtij çasti do të fillonte rënien. Ndoshta për të parën herë në jetën e tij u bë pishman që dërgoi për të “hequr petët e lakrorit”, një vartës. Një njeri, babai i të cilit i kishte rrënjët e forta në parti e shtet. Padyshim që kandari do të anonte nga ai dhe njeriu që do të sakrifikohej në këtë rast, do të ishte vetë ai, Petraq Naqe, nga një humbëtirë e Juglindjes së vendit, që kishte vetëm një dajo dëshmor të atdheut.
U ngrit si i përhumbur dhe në një çast e treti vështrimin nga dritarja e zyrës së Bardhit. Atje jashtë vazhdonte të binte shi. Largoi karrigen dhe qëndroi pa mundur ta shikonte në sy bashkëbiseduesin.
– Sidoqoftë ne nuk do të bëjmë asnjë veprim. Ta konsultojmë edhe me kryeredaktorin njëherë…
Bardhi përballë heshtëte. Sytë gri e të vegjël ia kishte ngulur shefit të tij. Tjetri hodhi një hap. Pastaj u kthye sërish.
– Ti, – iu drejtua Bardhit, duke vënë gishtin tregues në mes të buzëve – asnjë fjalë për këtë shërbim. Shko, qetësohu në klub e pastaj shko në shtëpi.
Peçi Naqe dukej se diçka fshihte. Tjetrit iu duk se ishte një ndjenjë frike që shefin e kishte pështjelluar në çast. Mbase kishte të bënte edhe me shërbimin e Bardhit. Pastaj logjika e fakteve të vëna në tryezë, sikur e kishte stepur që në fillim. Por mund të ishte edhe diçka tjetër. Diçka që kishte mbetur midis ajrit që ndante ata të dy në atë cep tavoline.
Peçi heshti. Uli kokën në një moment e shfryu lehtë sërish.
– Pas pak do të fillojë edhe mbledhja e pleniumit e Komitetit Qendror. Do të presim kryeredaktorin që andej. Pastaj…
Sikur të ishte kujtuar për diçka, luajti kokën, si për të shkundur mendimet, që i ishin mbledhur në kokë në ato çaste. Vuri buzën në gaz pa dashur si i zënë në faj.
– Është koha të shkosh më mirë në shtëpi. Më mirë kështu. Atje ke edhe shokun Meço. Mbase mund të tregojë më gjatë…
Ndërsa i vuri çelësin zyrës së tij, Bardhit iu duk tjetri krejtësisht i përhumbur. Hapat e shefit në korridorin e ftohtë e të errët që atje larg i dukej se vinin si tringëllima nga një botë e përtejme. Mbase për të parën herë që kishte mbërritur në këtë godinë, kuptoi që shefi i tij ishte më tepër enigmatik, nga sa e kishte pandehur më përpara. Frazat e fundit iu dukën si një belbëzim i një të përçarturi. Të pakuptimta.
Zbriti shkallët ngadalë dhe në çast u ndodh jashtë. Ndjeu një erë të ftohtë në fytyrë e disa pika shiu të rralla lanë gjurmë mbi pardesynë gri.
Bardhi la pas Radio-Televizionin Shtetëror dhe u fut në pellgun e shtëpive-vila dykatëshe, ku jetonin kryesisht kuadro të nomenklaturës. Ato në fillim kishin qenë prona të personave të tjerë, që në një farë mënyre kishin patur lidhje me mbretin dhe qeveritë e mëparshme. Komunistët, sapo hynë në Tiranë, i konfiskuan.
Një zhurmë gazmore fëmijësh që i erdhi e beftë, sapo kaloi këndin e një rruge, u duk sikur e zgjoi nga ajo përhumbje, me të cilën i hidhte hapat pas asaj bisede me shefin e tij disa çaste më parë në redaksi. Një top futbolli u gjend nën këmbë e u ngatërrua duke qëndruar aty. Fatbardhi hodhi vështrimin te një grup çunakësh, që rrekeshin në pritje të topit në një fushë të vogël midis tri shtëpive aty pranë. Qeshi nën buzë dhe pastaj e gjuajti fluturimthi si një sportist i vërtetë, ashtu siç bënte në fëmijëri, sa herë që shokët i ngarkonin të gjuante ndonjë penallti nga pika e njëmbëdhjetë metrave.
– Xhaxhi, ti qenke për të luajtur me “Partizanin”, – thotë një djalë me preka në fytyrën e kuqe.
– Më mirë është me “Dinamon”. Ajo ka lojtarë teknikë, – shton një kaçurel brun që nuk i kishte mbushur as të dhjetë vjeçët.
Djemtë vazhduan të thërrisnin si gjithë fëmijët dhe topin e vunë menjëherë në lojë. Bardhi pa Selën që zbriti shkallët me nxitim duke e veshur xhakaventon në fund të tyre dhe për momentin nuk krijoi asnjë mendim. Tjetri erdhi pranë më shpejt sa mund ta mendonte ai dhe i futi krahun vëllait më të vogël. Bardhi ndjeu dihatjen e rëndë të Selës dhe i hodhi një sy fytyrës së tij. Iu duk tepër e lodhur. Një tis i kuq në mollëza dukej se varej deri pranë mjekrës, aty ku përzihej një e zezë e lehtë nga qimet e parruajtura mirë.
– Eja. Sa mirë bëre që erdhe shpejt. Ty të prisja. Sa të pashë te kthesa, u vesha menjëherë.
– Çfarë ke kështu? Ka ndodhur ndonjë gjë në shtëpi? – pyeti Bardhi që nuk lëvizi nga vendi, ndonëse ndiente tërheqjen e vëllait në krah.
Tjetri iu përgjigj shpejt, duke shqiptuar disa herë fjalëzën mohuse “jo”.
– Eja, se ta tregoj rrugës. Me sa duket, nuk paske dijeni. E di ç’ke ti? Dalim nga parku. Kam nevojë të bisedojmë bashkë.
Të dy lëvizën e dolën në rrugë, por një makinë e Televizionit kaloi me shpejtësi aty e në çast Sela gati sa nuk u përplas me atë. Ndërkohë dolën në trotuarin përballë dhe vëllai i madh që ishte skuqur i tëri në fytyrë, tha ngadalë:
– Ka vrarë veten kryeministri, shoku Mehmet. Mbrëme vonë. E kanë gjetur sot në mëngjes në dhomën e gjumit.
Tjetri qëndroi një çast. Hapi pardesynë me duart në xhepa dhe tundi kokën mendueshëm.
– Qenka vërtet serioze, – tha më një zë të stërgjatur Bardhi.
– Deri në këto momente po vazhdon ende mbledhja e pleniumit në Komitetin Qendror. Babai i Mirketës nuk ka vajtur në shtëpi. As edhe për drekë. Situata është e nderë për partinë. Te dera e bllokut, ndryshe nga herët e tjera, nuk më lanë as edhe të afrohem, edhe pse Mirketa iu lut gjatë oficerit përgjegjës. Në shtëpinë e kryeministrit vazhdojnë hetimet, siç më tha ajo dhe ka një grup ekspertësh që hyjnë e dalin vazhdimisht atje. Shoku Enver është vënë vetë në krye të situatës, ndonëse ai është në fakt i sëmurë rëndë.
– Po vjehri yt ka ndonjë problem në këtë mes?
Fatbardh Tafa qëndroi për një çast në trotuarin buzë lulishtes, duke u kthyer nga vëllai që ecte me hap të ngadaltë.
– Ç’lidhje të ketë me kryeministrin ai? Në fund të fundit, shoku Mehmet ka vrarë veten në rrethana krejt të panjohura për drejtuesit e partisë. Mirketa më tha gjithashtu që Mehmeti paska lënë edhe një letër të shkruar nga dora e tij, përpara se të vriste veten sot në orët e para të mëngjesit. Letra i drejtohej shokut Enver. Siç duket amanetet e fundit. Ishte tip nervoz. Me siguri që do të ketë patur edhe ndonjë inat, se për inatçi nuk ia gjeje shokun. Vetëm të të mos fuste në laps ai. Dihej se si përfundoje.
Sela dukej i trazuar në fytyrë dhe sytë herë pas here i drejtonte diku në një pikë në horizont. Bardhi kuptoi që tjetër hall kishte ai. Mbase e ardhmja me Mirketën. Në bllok tashmë ishte vënë zjarri. Mund të digjeshin edhe të tjerë. Këto vitet e fundit anëtarët e byrosë kishin firuar dy nga dy ose më shumë. Në këtë hapësirë heshtjeje Bardhi u kthye nga i vëllai, që kishte qëndruar edhe ai.
– Në gazetë nuk dallova ndonjë shenjë. Kryeredaktorin nuk e gjeta aty. Shoku Peçi dukej që nuk kishte ndonjë haber andej ose më është dukur mua kështu. Ishte si i trembur në fakt.- Pastaj, sikur të ishte kujtuar për diçka, pyeti për babanë. – Ky yni Mehmet Shehun e ka patur komandant brigade gjatë luftës, – tha, si për të justifikuar gjithçka.
– Babai është në Komitetin Qendror. Ka mundësi të jetë edhe në mbledhjen e pleniumit, pasi ai ka qenë për më shumë se njëzet vjet anëtar i rregullt. Nëna është në zyrë atje në Ministrinë e Bujqësisë. Radioja dhe Televizioni nuk kanë dhënë asnjë lajm. Kam lënë një takim tjetër me Mirketën. I thashë të vinte andej nga ne.
Sela këtë herë dukej më i lehtë, sikur të ishte çliruar nga ndonjë gjë.
Bardhi nxori duart nga xhepat dhe i hodhi një vështrim të vëllait. Nxiton të thotë një “mirë ke bërë”, që iu duk se kjo fjalë mbeti diku në ajër midis tyre.
– Në fakt gjendja në bllok duhet të jetë tepër më e rëndë. Nesër do të na duhet të jemi aty familjarisht, – tha duke e parë të vëllanë drejt e në sy.
– Pikërisht për këtë duhet të bisedojmë me Mirketën. Dua të di se ç’thonë ata të familjes së saj.
Sela filloi të hidhte hapat dhe Bardhi e ndoqi sërish. Kishte filluar parku i qytetit dhe një malore e lehtë dredhonte pas një rruge të vogël e të asfaltuar, e cila fshihej diku. Dy çifte të rinjsh e një i moshuar me bastun në dorë nuk u tërhoqën vëmendjen dy vëllezërve, që ecnin pa ndonjë mendim të përcaktuar për ku. Në krahun e djathtë u dukën konturet e një lokali, nga ato që të kujtojnë pikat turistike me një arkitekturë të çuditshme druri. Ndërsa Selës, që e kishte frekuentuar vazhdimisht me Mirketën zakonisht fundjavave, nuk i bëri ndonjë përshtypje të madhe. I vëllai, Bardhi, u duk se u mrekullua për një çast, teksa qëndroi përballë saj, sa për të marrë një frymë nga malorja. I erdhi keq pastaj që kishte mbi njëzet ditë që kishte mbërritur në kryeqytet dhe nuk ishte dukur kurrë ndonjëherë deri këtu, ndonëse në redaksi ia kishin mburrur këtë “oaz lumturie”, ngritur në fillim të kësaj vjeshte.
Fatbardhi në një moment dëgjoi që dikush thërriste në emrin e tij. Nuk i vuri rëndësi. Ndërsa hodhi përsëri hapin, ndjeu përsëri të njëjtin zë. Madje një djalosh brun me një pardesy kafe e të zbërthyer, kishte dalë te dera e lokalit përballë dhe lëvizte dorën në drejtim të dy vëllezërve.
– Ç’është ky? Ti e njeh këtë person? – pyeti Sela.
Bardhi, që nuk po e dallonte nga larg, tha qetësisht:
– Duhet të jetë ndonjë i njohuri im. – Pas pak, ndërsa dëgjoi sërish emrin e tij, vuri buzën në gaz. – Ooo! Ky qenka Çimi. Shoku im i universitetit, në Bordo. Ka mbaruar për gjuhë frënge. Nuk jemi takuar.
– Mirë atëhere, shko. Unë po vazhdoj për te Mirketa.
Ndriçim Bega e kishte ftuar shokun e dikurshëm të universitetit në një aneks të sallës, që ishte mobiluar me kolltuqe lëkure jeshile. Një tapet i bukur me figuracione gati orientale ishte shtruar poshtë mbi dyshemenë me pllaka mermeri. Me sa dukej, këtu Çimi ishte si i shtëpisë dhe kishte pushtet mbi punonjësit e pakët të atij lokali. Vendi i zgjedhur përdorej vetëm për njerëz të veçantë në atë ambient me shkëlqime lampadarësh.
Fatbardh Tafës iu duk si një mrekulli e vogël që gjithsesi i kujtonte disa prej lokaleve luksoze në Paris e Bordo, të cilat i kishte frekuentuar shumë rrallë. Ndërkohë kamerieri vendosi dy pjatanca të mëdha me mish e një servis të tërë pjatash të tjera plot sallata. Hapi një shishe verë nga ato të rezervuarat, pasi Ndriçimi e kishte kërkuar me ngut, si për ta nderuar mikun e tij të vjetër të universitetit.
– Është italiane. Mezi gjendet në lokale të tilla, edhe pse janë tepër shtrenjtë. Nuk mund të krahasohet me ato që kemi pirë ne të dy atje në Bordo. Chato Brian, Sant Emilianon dhe verërat e Medokut zor se i zëvendëson kush në këtë jetë. – Ndriçimi qeshte si një fëmijë. Ishte tepër i gëzuar.
– Më vjen mirë që të shoh po edhe kaq mirë, – tha ngadalë Bardhi, sapo tjetri mbaroi së rrëfyeri për verën e tavolinës. Çimi bëri një gjest me dorë, si për të thënë, “normal” dhe uli kokën për një çast.
– Punoj në Ministrinë e Jashtme. Përkthej gjithë ditën. Punë rutinë. Shkurt, byrazer, larg ëndrrave të asaj Bordoje, të cilën nuk mund ta harroj kurrë. Sidomos verërat..,por edhe vajzat. – Uli zërin për një çast.- Të gjitha më duken si uthull këtu. Të kam zili. Kujtoj gjithë atë kohë me nostalgji.
– Sidoqoftë qenke rregulluar mirë. Më pëlqen që përkthen. Je në një dikaster të rëndësishëm. Ti mbarove dhe je në rregull. Unë e lashë përgjysmë.
– Hajde, se edhe gazetar je mirë, buçkooo. – Tjetri zgjati dorën duke i rënë kraharorit të Bardhit. – Ti je edhe poet. Unë kam qenë edhe lexues i parë i vjershave të tua atje në Bordo, apo jo?
Fatbardhi vuri buzën në gaz sa për mirësjellje. Kuptoi se shoku i tij ishte i pakënaqur nga jeta që bënte në Tiranë. Të ishte ndonjë tjetër, vërtet mund ta merrte për ndonjë të shtirur, nga ata që kanë qejf të llastohen mes shokësh, por Ndriçimin Bardh Tafa e njihte mirë. Madje edhe dobësitë e pasionet e fshehura. Kishin ndenjur për dy vjet me dhomat pranë e kishin shkuar si dy vëllezër. Ndërsa tjetri lëshonte rrathë tymi mbi tavolinë, me një ndjenjë pendimi u kthye nga Bardhi.
– Më fal, Fatbardh. Harrova. Nuk të pyeta se si është Brizhita. Të them të drejtën, më ka impresionuar ajo vajzë. Ty të do shumë. Këtë e kam kuptuar dy muajt e fundit, përpara se të largohesha. Vërtet që është dinjitoze.
Bardhi vuri buzën lehtë në gaz.
– Mos ma kujto, të lutem. – Fshiu buzët me një pecetë nga të servisit dhe hodhi vështrimin përreth. Pastaj, ngadalë, tha: – Në fakt më ka pikur malli.
– Punë m… – Ndriçimi picëroi sytë e vegjël dhe tundi kokën. Hodhi sytë nga kamarieri. – Vazhdojmë, i dashur Bardhi. Kam mall. Dua të mos mbarojë ky çast. Ti duhet të më kuptosh drejt. Je i vetmi njeri që më ke kuptuar dhe vlerësuar atje trimijë kilometra larg.
– Faleminderit, – tha tjetri. – këtu do të jemi dhe do të takohemi sërish.
– Ç’është ai llaf, moreee. Na i hiq që të gjitha këto që janë përpara. A keni wiski? – iu drejtua kamerierit që kaloi aty pranë me një tabaka në dorë për të shërbyer te një çift, te krahu i majtë i dritares.
– Mjaft më. Më duhet të shkoj. Në shtëpi presin, – tha Bardhi e bëri një gjest, sikur donte të ngrihej.
– Hë, mooo, se nuk je vajzë. Harrove mbrëmjet në Viktuar e mbi Garonë. Po atë natë te fundi i Kikoncës pranë kryqëzorit gjerman, Kolbek, trofe e luftës? Ti, Brizhita dhe unë me atë spanjollen brune, Xhesika Vaskes. Oh! Si më hidhej në gjoks, kuçka. Oh!.. Kam provuar orgazëm pa bërë hiç gjë, vëllaçko. Nuk e harroj se si ma thithte gjuhën komplet e se si më jepte të sajën. Duhet pranuar, vëllaçko, që ne jemi prapa botës dhe se ti kishe femrat më të bukura të juridikut. Po ç’them unë? Nuk gjeje në të gjithë universitetin bukuroshe si ato që të rrethonin ty. Ku dinim ne nga këto punë. Vajzat tona janë krejt ndryshe e të turpshme. Si biba. Dhe kur të puthin, vendosin tulin mbi buzët e tua dhe kaq.
Fatbardhi, që kishte heshtur, nuk mundi të gjente fjalë për ta qetësuar shokun e tavolinës. “Ta ketë nga pija apo nga malli e nostalgjia për të kaluarën”, -mendoi atë çast.
– Do të pimë e do të bëjmë qejf, si dikur. Kemi qenë shokë shkolle. Unë fshatar nga Myzeqeja e ti nga Tirana. Mos ma prish qejfin. Kam dëshirë. Mirë që të pashë. Nuk ta fal. Të vish në Tiranë që prej tri javësh e të mos më kërkosh e të më takosh? Të paktën një telefon…
– Nuk të di as telefonin. Mendova se do të kishe përfunduar në Myzeqe.- Bardhi filloi të ndiejë një peng, që vërtet nuk e kishte kujtuar në këto ditë Çimin, ndonëse këtë nuk mund t’ia thoshte në atë moment.
– Fjalë është kjo? Na specializon partia për ndonjë perspektivë të largët. Ku i dihet jetës? Ja edhe ty të tërhoqën vërtet nga Bordoja, por të kanë caktuar gazetar. Nesër ndoshta kryeredaktor. Partia e di se ç’bën, o Bardhooo.
Për një çast koka e Ndriçim Begës iu duk Bardhit aq e madhe mes fjollave të tymit të cigares, sa nuk e kishte parë kurrë ndonjëherë. E deformuar. Kuptoi që ky ishte vetëm një iluzion. Çimi kishte pirë pak. Në tavolinë ishin hapur pesë shishe vere. Ndërsa Bardhi nuk i kishte kaluar as dy gota, tjetri pinte, sikur të kishte përpara ujë në vend të verës. Edhe në Bordo Ndriçimi kishte filluar të pinte. Kjo më shumë ra në sy vitin e fundit. Shpenzonte shumë për të pirë. Sa herë e kishte gjetur në dhomën e tij gjysmë të dehur.
Një herë edhe vetë Bardhi kishte pirë. Kjo kishte ndodhur gjatë një eskursioni në La Roshelë, ndërsa kishin shkuar me kursin për të vizituar akuariumin më të madh nën det. Me Rozhen, afrikanin e vetëm të klasës. I kishte dhënë një pije të ëmbël. As njëqind gramë. E kishin shoqëruar pastaj me banane e çokollatë. Ku u kthyen, Ndriçim Bega e gjeti të shtrirë në dhomë. Qeshi. Pastaj ishte vrënjtur në fytyrë dhe kishte lëshuar një “Pinë arinjtë, pinë edhe minjtë”.
