Viti i Ri, nga Barbaros İrdelmen – Përkthyer nga Irma Kurti në dy gjuhë

VITI I RI

Viti i Ri, nga Barbaros İrdelmen – Përkthyer nga Irma Kurti në dy gjuhë

VITI I RI




Sonte... jemi të gjithë bashkë.
Në mesnatë, një tjetër vit mbaron.
Kalendari do të ndryshojë, do të festojmë.
Por fytyrat —  të njëjtat fytyra të lodhura.
Dritat çmenden... Gotat  tingëllojnë.
Zakonet pretendojnë të jenë buzëqeshje.
Ne themi—ejani,
le të numërojmë ditët e lumtura të vitit të kaluar.

Por disa gjëra nuk mund të numërohen.


Askush nuk e shënon
momentin kur thyhet zemra.
Askush nuk vë në pah
ditën kur shpirti lodhet.



E dimë: dhimbja jetohet në heshtje.
Pesha bie gjithmonë mbi të njëjtat supe.



Hej, Viti i Ri!


Ne nuk erdhëm me dekorime dhe dhurata.
Erdhëm me jetët tona të lodhura.
Atë që na rëndon, atë që na largon
nga të qenit njeri—mos e merrni me vete.
Lëreni në vitin që po kalon.


Më pak frikë.
Më pak heshtje.
Jo mëngjese që duken të gjitha njësoj—
por ditë që si qenie njerëzore mund t’i jetojmë.

 

NEW YEAR

Tonight… we stand together.
At midnight, another year ends.
The calendar will change, we will celebrate.
But the faces— the same tired faces.
Lights go wild... Glasses clink.
Habits pretend to be smiles.
We say— come on,
let’s count last year’s happy days.

But some things cannot be counted.

No one marks
the moment a heart breaks.
No one headlines
the day a soul grows tired.

We know this: pain is lived in silence.
The weight always lands on the same shoulders.

Hey, New Year!

We did not come with decorations with gifts.
We came with our worn-down lives.
What crushes us, what pushes us away
from being human— do not carry them with you.
Leave them in the year that’s leaving.




Less fear.
Less silence.
Not mornings that all look the same—
but days that can be lived as human beings.




Dr Barbaros İrdelmen

Istanbul/Turkey, December 2025

ANNO NUOVO

Stasera... siamo tutti insieme.
A mezzanotte, un altro anno volge al termine.
Il calendario cambierà, festeggeremo.
Ma i volti… gli stessi volti stanchi.
Le luci impazziscono… I bicchieri tintinnano.
Le abitudini fingono di essere sorrisi.
Diciamo— dai,
contiamo i giorni felici dell'anno scorso.


Ma alcune cose non si possono contare.



Nessuno segna
il momento in cui un cuore si spezza.
Nessuno accentua
il giorno in cui un'anima si stanca.



Lo sappiamo: il dolore si vive in silenzio.
Il peso cade sempre sulle stesse spalle.



Ehi, Anno Nuovo!


Non siamo venuti con decorazioni e regali.
Siamo venuti con le nostre vite logorate.
Ciò che ci schiaccia, ciò che ci allontana
dall'essere umani — non portarlo con te.
Lascialo nell'anno che se ne va.




Meno paura.

Meno silenzio.

Non mattine che sembrano tutte uguali—

ma giorni che possono essere vissuti come esseri umani.

Dr Barbaros İrdelmen-Istanbul/Turchia, dicembre 2025