Kostaq Karoli – profesor, gjeneral, udhërrëfyes i një brezi
Prof. Asoc. Dr. Bernard Zotaj
Ka emra që koha nuk i zbeh. Ka njerëz që nuk largohen kurrë vërtet. Kujtojmë njërin prej tyre – profesorin dhe gjeneralin Kostaq Karoli.
Një vit pas ndarjes së tij nga jeta, ndiejmë se mungesa e tij nuk është thjesht boshllëk… është një heshtje që flet. Flet për një jetë të jetuar me dinjitet. Flet për një njeri që nuk e kurseu veten kurrë, kur bëhej fjalë për detyrën dhe për atdheun.
Ai nuk ishte thjesht një gjeneral. Ai ishte një shtyllë. Një mendje e kthjellët në kohë të turbullta. Një zë i matur, kur të tjerët hezitonin. Një dorë e sigurt, kur duhej drejtim.
Që nga bankat e shkollës ushtarake “Skënderbej”, e deri në drejtimin e institucioneve më të larta të ushtrisë, rruga e tij ishte një rrugë përkushtimi. Jo e lehtë. Jo pa sakrifica. Por gjithmonë e drejtë.
Ai mësoi, studioi, punoi pa u lodhur. U bë profesor, u bë doktor shkencash, u bë gjeneral. Por mbi të gjitha, mbeti njeri. Dhe kjo është ajo që e bën të madh.
Në vitet më të vështira të vendit, kur gjithçka duhej rindërtuar, ai nuk kërkoi të qëndronte mënjanë. Ai hyri në zemër të ndryshimit. Ndihmoi të ringrihej ushtria, të gjente identitetin e saj, të ecte përpara me dinjitet. Ai besoi se Shqipëria meritonte një ushtri moderne, profesionale, të denjë për flamurin që mban.
Dhe për këtë punoi. Pa bujë. Pa zhurmë. Me përkushtim të heshtur, por të palëkundur.
Ata që patën fatin ta njohin, nuk do ta harrojnë kurrë. Nuk do ta harrojnë drejtësinë e tij. Fjalën e peshuar. Qetësinë që sillte. Nuk do ta harrojnë mënyrën si të shihte në sy dhe të jepte besim.
Ai nuk la pas vetëm libra, studime apo reforma. Ai la pas njerëz. Breza të tërë oficerësh që mbajnë brenda tyre një pjesë të mendimit dhe karakterit të tij.
Dhe kjo është pavdekësia e vërtetë.
Ndërsa e kujtojmë, nuk jemi thjesht për të nderuar një të shkuar. Jemi për të mbajtur gjallë një shembull. Një standard. Një emër që na kujton se çfarë do të thotë të jesh në shërbim të vendit.
Sepse njerëz si Kostaq Karoli nuk largohen. Ata mbeten. Në kujtesë. Në histori. Në ndërgjegjen tonë.
Le të përkulemi me respekt para jetës dhe veprës së tij. I paharruar qoftë.
