Vasilika Babo
Lindin burra te rralle shekujt ne keto troje,
E dallget rrahin pa pushuar brigjet te lashta ne Ballkan,
Rilindas te koheve moderne lind kjo kohe e pergjakur,
Koka kombi qe trashegim per frymezim brezash lane.
Lindet dhe ju o drite e gjuhes ametare,
vizion i Atdhetarizmit, Rexhep Qosja, patriot , akademik i shquar,
krijese e vecante, qe erresira e tokes i kerkon me qiri,
Zoti i mendjes, urtesise e fjales te cmuar.
Shpertheve si drite mbi erresire,melhem per plaget e Atdheut.
S’njohe urrejtje, ju o mendje ndritur plot besim e maturi.
Zemer rrethuar nga dashuria dhe paqja e kesaj bote,
Ruajtur me krenari kunder atyre ,
qe i trembeshin te madhes urtesi.
Te duash e adhurosh nje komb pa helm ne shpirt,
I perket nje virtyti te larte plot dinjitet kombetar,
duke dhuruar mendim te arte e guxim,
per ti dhene shkelqim e vezullim,
me kembane tingush hyjnore,
ku feja e shqiptarizmit ne zemer i mban.
Zeri yt arberor do te tingelloje ne cdo cep te Atdheut,
si dikur fyelli e lahuta e lashte ne bjeshket e Dardanise.
Brezat do te ruajne dijet e tua si thesate te tempullit te gjuhes amtare,
relike te vyera e monumente te gjalla ne faqet e historise se brishte.
Ece ne rrugen e jetes e njohe padrejtesine,
egoizmin e rrenjosur ne injorance e xhelozi.
U rrethove me pafytyresine ne hipokrizi transformuar.
U lendove , por asnjehere nuk u theve,
U ktheve ne altar i shenjte per drejtesi.
Ashtu i lenduar mbete mes botes ne heshtje,
si mendimtar i shekullit me ndjenje fosnikerie,
Me krahe te bardhe e modesti lart qiejve fluturove ,
I dhe lamtumiren kesaj bote,duke lene dhe armikun te shtangur,
habitur ne kete Univers, nga kjo dileme e kesaj perjetesie.
