Dy mbreteri luftonin pa pushim
Njëra kërkonte qiellin të marrë
Tjetra tokën,gurin dhe kthjelltësin’
Zemra pinte dritë prej iluzioneve
Si lypëse yjesh në një natë pa fund
Arsyeja rrinte roje e dyshimeve
Me sy prej akulli e gjuhë plumb.
Jeto thoshte zemra “edhe nëse digjesh”
“Më beso” arsyeja kthente në mur
Sepse njerezit ikin kur shpirtërat lidhen
Dhe e vërteta ka fytyrë të verbër , gur.
Atëherë ,kuptova se njeriu s’është një
Por ,një humnerë me zëra që s’flenë
Herë flet zemra butë me gjysëm zë
E herë flet mëndja dhe zërin e ngre.
Dhe njeriu mes tyre mbeti
Gjysëm flakë e gjysëm akull
Një shpirt që veten se gjeti
Një mëndje që mendimet flaku.
Gjysëm flakë e gjysëm akull
Një shpirt që veten se gjeti
Një mëndje që mendimet flaku.
