TËRTHORE-TËRTHORE.
(poe-prozë)
Mbrëmja vajzërore endet,
shpupuritet ndër
Mbrëmja vajzërore endet,
shpupuritet ndër
gishtat hark,
tingujve plot th’llanza
gurgullon botëve
gurgullon botëve
pa cak.
Vajzë grunjare, grua
me drapinj afshi
gishta ujërash.
*
Fajpafaj vet i rrxova
kërcinjtë e saj
të ylbertë,
kërcinjtë e saj
të ylbertë,
rr’xime të purpurta
në tjetër shtat
në tjetër shtat
dinak dreq.
Jeta ia ngroh flatrat gruas…
ajo i përhap.gjer tek qiejt.
*.
Jetë jete ne … t’epërm’…
drita merakosej mos
drita merakosej mos
t’i treteshin
sytë
trishtohej në t’errët.
Deti këndellej rrënjë e shpirt,
bota e qiejve ndonjëherë
sytë
trishtohej në t’errët.
Deti këndellej rrënjë e shpirt,
bota e qiejve ndonjëherë
vyshkej prej
qirinjve
prej yjeve më pak romantikë.
Gjithçka jetuam prej dashurie
grurë ëndrre jo cikmë verbër,
kthjelloheshin gjiret…
begatonin dhe
brengën.
Nga kjo brengosje asnjëherë e begatë
dashuruam ujvarën dhe terrën,
ciklonin e morëm vrap.
qirinjve
prej yjeve më pak romantikë.
Gjithçka jetuam prej dashurie
grurë ëndrre jo cikmë verbër,
kthjelloheshin gjiret…
begatonin dhe
brengën.
Nga kjo brengosje asnjëherë e begatë
dashuruam ujvarën dhe terrën,
ciklonin e morëm vrap.
*.
Hiçmo, ne pikël – pikël jetojmë
ndonjë ditë, plot mpak vrerët,
fenerët e gjinjve
t’atyre që sot
dashurojnë
dihasin tek të gjithë fenerët.
Mbrëmja vajzërore endet,
nata grua çmendet…
Ngjallet plot farëra nata,
hov dalldive, drobitjeve
mbi tehe, prangeza.
ndonjë ditë, plot mpak vrerët,
fenerët e gjinjve
t’atyre që sot
dashurojnë
dihasin tek të gjithë fenerët.
Mbrëmja vajzërore endet,
nata grua çmendet…
Ngjallet plot farëra nata,
hov dalldive, drobitjeve
mbi tehe, prangeza.
E njomë e rrudhët, më e freskët,
gjiret begatojnë
dhe brengën.
E uruara na ra fatit… Pash motin !
Na merren mendttë
ende dhe sotmit?
Me shenja e me nishane
me ngjarje e rrëfenja
caku na vuri kufi
cikmat, cermat.
Puqemi tani dhembshurisht.
Vajzërore mbrëmja endet,
nata tërthore – tërthore
mpreh drapinjtë
korr vranësirat
e epërme.
Si ngjallen sërish çdo bote hov :
mbrëmja me farëra endjesh,
Jeta çuditërisht belhollë ?
e epërme.
Si ngjallen sërish çdo bote hov :
mbrëmja me farëra endjesh,
Jeta çuditërisht belhollë ?
