Pengu im…
(kushërirës sime të ndjerë)
Ike,
me erën e shkurtit
o jetëshkurtër,
me shiun,
që aq butë rigoi,
kur ty të përcollëm,
qau,
edhe ai për moshën tënde,
ëmbël e butë,
siç ishte buzëqeshja jote
që për kaq kohë
sa të kishim,
na ëmbëlsoi.
Ike,
pa të parë ,
për të fundit herë,
lamtumnirë pa të thënë,
si vesë,
u shkrive,u fshehe,
peng,
në zemër për gjithë jetën
më ke lënë.
Ike,
pranvera pa ardhur,
lulja pa lulëzuar,
dallëndyshet
shtegtojnë në vjeshtë,
shtegëtimi yt
i përjetshëm,
sapo ka filluar.
Ike,
e ëmbël ishe,
e ëmël mbete përjetësisht,
në zemër,
që lëngon nga dhimbja,
peng më le pafundësisht…
