UNË BIRI, I KËSAJ TOKE
.
Nuk e di kur e ka lind nanë, arbnorin e parë
Deshirë do kisha përta ditur
Do isha ulur në gjunjë i ngelur pa fjalë
Me halle e vuatje shekujt na kanë pritur
.
Një gurë të trojeve do t’a kisha mbajtur mbi supe
Unë biri, i kësaj toke.
Do e kisha vendosur për jestek kur të flinja gjumë
Veq bjeshket mos t’rrjedheshin gjak prej bore
.
Ky dhe, ky prag,me ethe të pa sheruara
Në cdo shekull ,ditet, vitet, epokat, e trazuara
Unë shqiptar i varfër kam lind..
Eee po vdes, i shkretur me lule të helmura
.
Vatanin e lashtë lum ne që e kemi
Të gjitha mrekullitë i ka
Po kurr drejt të mires kurr s’po vemi
Luftrat e ashpra pa faje na kane ra
.
Luftrat i shpartallova, dje me shpatë
Askujt s’i kërkove ndimë
Po ai, si me udhehoqi ka mbetur drite ne varre
Atë, që Bota e pati frikë
.
Jam i trenditur si gjithmonë
Po mor po, edhe për brezat që do vinë
Si dje, si sot, si neser, vazhdë do shkojmë
Ky Atdhe, kur do shohi një ditë të mirë
.
E dashur toka ime
E rrethuar me male fusha e dete
Djepi me i bukur i nanes t’ime
Zoti të ka bekuar me dorën e vete
.
Toka ime zili të ka Globi
Eee ti sa e mira je
Mos thuaj se po me shtrydh loti
Se shumë faje për mue ti i ke
.
Përse ma jep bukën kur unë jam djallë
Jo ,ma prit riskun e jetes mos të marr frymë
Të gjithë të ecim në udhen e mbarë
Po po të gjithë të gëzojmë lumturinë……
.
Kan ardhur sisteme të zeza sa s’ka
Ato si na bënë të sosur deri në palcë
Me krisma e me halle jeta me la
fisnike qëndroj kjo sofër fukara
.
Ah, sikur të isha me fletë prej çelikut
Të kisha forcen e Gjergj Kastriotit
Valet do ja ndalësha Adriatikut
Shqipes do i puthesha krahët për driten e kombit
.
Them me të madhe se të due flamur
Ai me beson sa e due
U ngrit me gjakun e të tjerëve me luftë
Unë jam fjalë bukur, po se kam ngritur une !!!
.
KOL BECI 19.5. 2020
