ORBITA E HESHTJES Ka yje që nuk takohen kurrë, ndonëse udhëtojnë në të njëjtin qiell. Drita e tyre njihet nga larg, por orbitat i mbajnë peng. Ka hëna që fshehin baticat, dhe dete që nuk guxojnë të dalin nga brigjet. Jo se u mungon stuhia, por sepse njohin peshën e bregut. Ndonjëherë dy galaktika e ndiejnë gravitetin e njëra-tjetrës, pa u prekur kurrë. Mjafton një rreze e humbur drite që universi të ndryshojë ngjyrë. Ka flakë që nuk kërkojnë të digjen, por vetëm të ndriçojnë. Ka fjalë që nuk thuhen, sepse heshtja i mbron më mirë se zëri. Dhe ka shpirtra që ecin pranë, si dy yllësi të largëta, duke mbajtur mes tyre sekretin e një drite të pashuar. Askush nuk e sheh përplasjen e tyre, sepse ajo ndodh në pafundësi. Vetëm nata e di sa meteorë bien në heshtje pa prekur kurrë tokën. Ndoshta dashuritë më të thella janë ato që nuk kërkojnë zotërim, por mbeten si drita e një ylli të largët: e paarritshme, dhe pikërisht për këtë... e përjetshme. Autorja: Sheqere Sina (Ozuni)
Të gjitha të drejtat i përkasin autores. Kjo poezi i përket stilit simbolist dhe metaforik. Forca e saj qëndron te fakti se nuk flet drejtpërdrejt për dashurinë, por e vesh atë me imazhe kozmike: yje, galaktika, orbita, meteorë dhe dritë. Kjo i jep thellësi dhe i lejon çdo lexues të gjejë historinë e vet brenda vargjeve.
