FLIJA
Flija që piqet me shpirt e me mall,
Kjo shije e rrallë na mban të gjallë.
Nuk është thjesht brumë i pjekur në zjarr,
Është shpirti i pastër, i vjetër, shqiptar.
Kur piqet me saç e merr atë ngjyrë,
Të mbledh rreth sofrës me gaz në fytyrë.
Shtresat e holla që shkrijnë në gojë,
Asnjë tjetër ushqim nuk mund t’i zëvendësojë.
Me brumë e mazë, e nxehtë, e artë,
Aroma e saj të deh me erë gjalpë.
Kujton gjyshen, shtëpinë e vjetër,
Një shije që s’krahasohet me asgjë tjetër.
Vitet kalojnë e kohët ndryshojnë,
Por flinë e gjyshes brezat e kërkojnë.
Sado modern të bëhet ky brez,
Tradita e flisë kurrë nuk vdes!
