Brikena Kapedani
Sapo kishte hedhur hapin e parë dita e re. Ora shënonte 00:15 dhe data ishte 11 Qershor, e një viti tashmë disi të largët, por me kujtime që më duken sikur kanë ndodhur vetëm pak çaste më parë.
Një e qarë foshnjeje u dëgjua dhe, si një rreze dielli që depërton papritur mes errësirës, ndriçoi të gjithë dhomën, e cila sapo ishte bërë dëshmitare e një mrekullie. Ai zë i vogël, që dëgjohej për herë të parë, më dha ndjesinë sikur vinte nga përjetësia, sikur e njihja prej kohësh dhe vetëm po e dëgjoja më në fund.
Ai çast ishte magjik.
Lotët më rrodhën pa mundur t’i ndal. Ishte hera e parë në jetën time që lotoja për diçka kaq të bukur. Nuk ishin lot dhimbjeje, as mallëngjimi. Ishin lot lumturie, të atij gëzimi që nuk shprehet me fjalë dhe që e kupton vetëm zemra. Një ngashërim i thellë më pushtoi ndërsa shikoja atë qenie të vogël në duart e mia. Fytyra engjëllore, flokët e zinj që i zbrisnin deri te vetullat, faqet e rrumbullakosura si margaritarë, goja e vogël me buzë si qershi dhe dy sytë e mëdhenj ngjyrë mjalti që mbanin brenda tyre gjithë kuptimin e jetës.
Në atë çast ndodhi diçka që nuk mund ta shpjegoj plotësisht as sot. Një ndjenjë e jashtëzakonshme më përshkoi të gjithën, duke më zgjuar si nga një letargji e gjatë dhe duke më sjellë në një realitet të ri. Ishte momenti kur kuptova se jeta ime nuk do të ishte më kurrë e njëjtë. Kishte një “para” dhe një “pas”, dhe kufiri mes tyre ishte pikërisht ai çast.
Që prej asaj nate, vitet kanë kaluar njëra pas tjetrës. Kanë sjellë stinë të reja, ditë të lumtura e ditë të vështira, ëndrra të realizuara dhe sfida për t’u përballuar. Koha ka ndryshuar shumë gjëra, por jo atë që ndjeva kur të mora për herë të parë në duar.
Ndoshta kjo është mrekullia më e madhe e prindërimit. Fëmijët rriten, ndërtojnë jetën e tyre, bëhen njerëz me mendimet, karakterin dhe rrugën e tyre, ndërsa prindërit vazhdojnë të mbajnë në zemër të njëjtën figurë të vogël që u ndryshoi jetën përgjithmonë.
Sot, kur të shoh, shoh një njeri të mirë, me vlera, me forcë dhe dinjitet. Shoh dikë që ka ditur të ecë përpara duke mbetur vetvetja. Dhe megjithatë, diku thellë në shpirtin tim, ende arrij të shoh atë foshnjë të vogël, të mbështjellë në ngrohtësinë e ditës së parë të jetës, që më vështroi për herë të parë dhe më mësoi kuptimin e vërtetë të dashurisë.
Ka kujtime që koha i zbeh. Ka të tjera që mbeten të paprekura. Nata e 11 Qershorit është një prej tyre. Ajo jeton brenda meje po aq e gjallë sa atëherë, sepse disa çaste nuk i përkasin kohës.
Ato i përkasin përjetësisë.
