Shkruan: Sami ARIFI
T‘rinjtë ikën n‘perëndim,
pleqtë mbetën n‘mjerim…
Jetojnë veç n‘vetmi,
krijesat e tyre s‘i kanë n‘shtëpi…
Puna ngel shumë më keq,
kur njeri thotë mirëmbetësh…
Njeri n‘amshim tjetri n‘këtë botë,
mbetet n‘shokdhomë tërë ditën e kotë…
S‘gjenë kohë kush ta pajtoj,
n‘dhomë t‘vetmisë mjerimi shtojë…
Dhembja shpirtërore duke i’ju rritë,
natënë fare s‘ia bën kush ditë…
Zezohët edhe më,
i vetëmuar s’flet për asgjë…
Prindi t‘futet n‘rrugë t‘Zotit,
kurbeti sot është punë e kotit…
Dasht Zoti t‘jep ndriçim,
pindri i vetmuar t‘gjejë shpëtim…
T‘vazhdojë rrugën siç donë ai vet,
se ndryshe e keqja gjithmonë e pret…
T‘heqet nga dhoma vetmisë,
t‘vazhdoj rrugën e njerëzisë…
T’ bëj shteti shtëpi për t’moshuar,
pleqtë nga vetmia n’Kosovë për t’i shpëtuar!…
