DURIMI I MALIT
U ul mali në gjunjë,
Njeriu i hypi mbi shpinë;
U turrën njerëzit t’i gjuanin,
Derisa shpinën ia mpinë.
Njeriu i hypi mbi shpinë;
U turrën njerëzit t’i gjuanin,
Derisa shpinën ia mpinë.
Duroi mali,shumë duroi,
Njeriun kurrë nuk e sulmoi.
Deri sa erdhi një ditë e ligë,
Pas shpine ngulën nje thikë.
U ngrit mali ne kembë,
U shkundën gurë e shkëmb;
Njeriu filloi të dridhej,
Nga shpina donte te hidhej.
Mali ishte aq i lartë,
Sa toka poshtë nuk shihej;
Nga frika s’shihte më qartë,
Pamja para syve inxihej.
U pendua e falje kërkoi,
Por mali nuk e dëgjoi;
Me grusht filloi ta godiste,
E vetëm vetën lëndonte.
Perseri mali në gjunjë u ul,
Nga shpina zbriti njerinë;
E uli kokën poshtë si pulë,
Kur veten e pa në lëndinë.
Nga shpina zbriti njerinë;
E uli kokën poshtë si pulë,
Kur veten e pa në lëndinë.
