Ruzhdi Gole
Blu – gri – blu
(cikël poetik)
FARËZA
Një stinë e vetme më djeg
edhe në ftohmë
më përvëlon veç një stinë,
e hershme pema
me fruta
shpejt e vonë
…ajo pemë tani çel thinj…
VETMOHIM
Asnjanës
ndaj rrëmujave
asnjanës ndaj shkelmit,
asnjanës
ndaj proletarëve
rreckamanë të rreshtit,
asnjanës ndaj trumbetave
ndaj moshën aspak joshëse
ndaj himneve lapidare
gënjeshtra
të përkohshme
asnjanës ndaj krismave
me plumb e me qejfe
asnjanës ndaj njeriut
helmuar prej të vetëve.
Më shpejt se vdekja
paskam tjetër vdekje.
POSTË DHE KOPSHT
Gëzohem në kopsht,
në kopshtin
aromë frutash,
gëzohem
rreth postës
uji shpërndan letra
me rreze e ojmë
të lagura
jo të squllura.
Gëzohem
nga fantazia e gjetheve
të cilat përqafen tek pema,
gëzohem dhe nga vdekja
(vërtet është e bukur?)
nga vdekja që të merr
jo emrin por therrmat.
KOMETË
Rashë
dashje pa dashje
tek grackat e gradave
shpejt
e urreva fytyrën tjetër
e imja ish… afër kometës.
…dashjepadashje…
PA METAFORË
Shquaj erën që fiket, shterr në gjinj,
shquaj dritën që digjet nga flokët,
shquaj gurin që flet
për atin në brinjë
shquaj ullinjtë pa paqe
me kokrra plumbi
në torbë.
Shquaj ylberin mpakur që kërcen
pa asnjë ritmikë, metaforë,
shquaj Vlorën
që të ngjeth
ngjethet
detin e endjeve
pirë paprerë
pak nga pak
mrekulli
e gjorë.
LËNDIM
Betohem
për asgjë nuk betohem
veç njerëzorëve u kërkoj ndjesë,
të pabesëve u besova armët
rojat edhe trojet
shpendin mëngjes.
Mëngjesi kraharoi,
punëmbarat ia behën
me nektar të ri
plot thumba,
të pabesët i njoha
ata i përlanë
i shkelmuan hojet
i vranë bletët e urta.
Veç njerëzorëve
u kërkoj besë
për shpendin
mëngjes.
SHENJË
S’mund të eci më tej… por
edhe pak hapa më duhen
të mbërrij tek vendi i dëshiruar,
s’mund t’i hedh më tej sytë…por
duhet t’i picërroj të shoh
ku më është fshehur
kunadhja
e mbrëmjes,
krahun e paskam ngritur
e po i bëj shenjë udhës
t’i hap sytë para humnerës
lënduar nga duart
penduar nga rëniet.
Mbrëmja e mbarë s’qenka sonte
por më e mbara, jo me ëndrra
por me vrulle të reja,
njësoj dhe ndryshe
nga ata që dashuruan
dashurojnë sot
dëshiruar
degë
paprera.
Ku është fshehur
kunadhja
e mbrëmjes ?
NDJESI, NDJESË
Katundi s’duket terr as kthjellët
dritaret rrallë pulitin qerpikët
porta ngrys pis,
pjergulla rrudh buzët
s’ka dorë njeriu
veriget t’ia vjelë,
marramendja
kund
s’gjen gisht.
Këtu
pak gjindje … fle
shpejt pallë ariu
buzë perëndimit
i gjithi musht,
ujërave kush
meloditë
s’ua ndihu, ngrinë
ndjesë pastë
ndjesë askush…
Pa ardhur dimri
çuditërisht na afrohen
verige ciklonesh në breg,
atje atje tej shoh portin
portin e rrudhur pa koje
me gjys’ rreze në tëmth
gjys’ cigare në vesh.
TYMËRA
Oxhaku shfryn keq nga brinjët
guf e gulçe pluhurin dinak,
mesnata
nxjerr nga xhepat
veten tinëz … kontrabandë.
Fabrika
rrahur keq
prej vjedhësve
përvuajtje gjer në sakrificë,
gjysma
e urisë
një kokërr veze
kokë e shtypur ajo e lavdisë.
Në mesnatë rrugnaja
nxjerr kartmonedhat
për t’argalisurin
mik armik
zot argat,
ai që vritet sonte
do të ngjallet
nesër
hero kontrabandë…
SEKONDA
Xixa
nga një xixëllimë …
Më shumë sy rreze
nesër
do të rrezatojnë
për dimrin e përtërirë
jo aq borëtar në të nesërmen…
