Odat Dibrane
Odat dibrane, gur i rëndë,
ku lindi besa brez pas brezi.
Aty jehonte kënga e vendit,
aty burri matej me nder e mend.
ku lindi besa brez pas brezi.
Aty jehonte kënga e vendit,
aty burri matej me nder e mend.
Oxhaku ndizte flakë të bardhë,
miku pritej me bukë e kripë.
Pleqtë flisnin fjalë të urta,
si margaritarë që s’i shuan koha.
Në çdo odë rritej trimëria,
aty mësohej fjala e burrit.
Nuk shitej nderi për asnjë pasuri,
se besa vlente më shumë se floriri.
O Dibër, tokë e krenarisë,
me oda që mbajnë historinë gjallë.
Sa të këndohet gjuha shqipe,
do të lartësohen odat dibrane përherë.
me oda që mbajnë historinë gjallë.
Sa të këndohet gjuha shqipe,
do të lartësohen odat dibrane përherë.
