Mikut ” tim të ri !
… Rrugës një ” trung ” … i lartë m’u bë shok ,
e nisëm kuvendojmë !
Fliste e fliste për veten ,
sa degë … erës tringëllojnë !
I sheh këto të vrazhda … lëkurës lëmpitur ,
biseda herë ndizej ,
un trungut rrinja ngjitur .
Të ngopur s’kisha – gjenja …
burimit gurgulluar .
E … rridhte si në vargje ,
n’ën trungun lartësuar .
Dhe unë prapa … s’i mbeta ,
ç’më vinin në nxituar .
Çudi u bëmë shokë ,
një pyll … rrinte përgjuar !
Thamë e ç’nuk thamë …
një rradhë që s’mbarone .
Si zjarri që kërcet ,
burimi … gurgullonte .
… Sa herë i ngjitem pyllit ,
luginës shtojzavalle,
këmbëkryq me ” mikun “… tim ,
burimit rri e çmallem …!
