Varfëria.
Dembelizmi rrugës ecte ngadalë
Fliste me vete e diçka mendonte
Nuk ishte as sakat dhe as i çalë
Vetë nuk e dinte ku po shkonte.
Zhurmë hapash në çast dëgjoi
Një zonjë e qeshur prapa i vinte
Nga gëzimi mendja i fluturoi
Ja. Pas dy tre hapash ajo e arrinte.
“Më arrite kur jam i lodhur pak
Duket që na bashkoi shoqëria
Cila je? Dua të njoh e kam merak”
U përgjigj zonja:”Jam varfëria”.
