Qyteti fle nën drita po fund,
rrugët gumëzhin, çdo hap ka një mund.
Njerëzit kalojnë pranë njëri-tjetrit,
me sy në ekrane, me shpirt në harrim.
Diotima buzëqesh lehtë në skaj:
“Dashuria nuk është treg e pazar.
Një fjalë e ngrohtë, një dorë e shtrirë,
vlen më shumë se një botë me dritë.”
Sepse mes mijëra zërash të humbur,
një shpirt që dëgjon është pasuri;
dhe në një botë që vrapon pa fund,
dashuria mbetet qetësi.
