Poturet e qelbura të tradhëtisë !
Kur tradhëtia gajaset duke shitur Shqipërin,
ne heshtim si miu, “fshehur” në psherëtim!
Iku, iku Shqipëria e mori dhenë copëtuar,
nga një i çmëndur, prej gjaku të harbuar !
ne heshtim si miu, “fshehur” në psherëtim!
Iku, iku Shqipëria e mori dhenë copëtuar,
nga një i çmëndur, prej gjaku të harbuar !
Një t’jetër bastard, gjak-përzier me djaj,
rrac pa rrënjë, në tokën time të sakatuar ,
injoranca i shkon pas me jargët rrëkaj ..
duke tundur bishtin si qelbës i mallkuar !
Po firon Shqipëria, copëtuar si deshën ata..
tokën e ndave në copa, e detin ja dhe Greqis,
i dhurove pronat, si t’nënës e babës, o maskara ..
tani e ka radhën Shkodra, për t’ja falur Serbis?..
Tokë e gjakosur, që mban mbi vete tradhëtin,
shekuj me radhë hasmin, tek dera e shtëpis,
Ti o Shqiptar, që shkon pas si ‘qën’ i bindur ..
mbete si zagali që rend pas bishtit të dhis !..
Të mallkosh injorancën, që verbuar ka qënë përherë ,
Ti kërkosh falje Zotit, që po i nxjer pakëz në ‘drit’..
Se amanetin e të parëve e ngjisin potureve
plot erë,
Qelbur brënda tyre mëkatet, dhe gjithë tradhëtitë !
Ti kërkosh falje Zotit, që po i nxjer pakëz në ‘drit’..
Se amanetin e të parëve e ngjisin potureve
plot erë,
Qelbur brënda tyre mëkatet, dhe gjithë tradhëtitë !
