Dedikuar shoqes time Luiza Fejzo ,nënës dhe motrës së saj )
E internuar nga regjimi në një fshat malor,
Punonte gjithë ditën me lopat në arë,
Edhe pse kishte arsim të lartë shkollor,
Duart dhe shpirti nga vuajtja ishin vrarë.
Punonte gjithë ditën me lopat në arë,
Edhe pse kishte arsim të lartë shkollor,
Duart dhe shpirti nga vuajtja ishin vrarë.
Në vend të librave, i dhanë një kazmë,
Në vend të ëndrrave, një jetë të vështirë,
Por ajo nuk e uli kurrë kokën në baltë,
Se dinjitetin e mbajti në shpirt si dritë.
Mbi supet e saj rëndonte një dënim,
Që s’e kishte merituar në këtë jetë,
Por ajo e përballoi çdo poshtërim,
Me një zemër të fortë e me shpirt të qetë.
Vitet kalonin, por dhimbja mbeti gjallë,
Në çdo rrudhë të fytyrës shkruhej një histori,
Ajo heshti shumë, por nuk u bë kurrë e vrarë,
Se brenda vetes ruajti një dritë lirie.
Dhe kur kujtonte ditët e rinisë,
Kur ëndrrat i kishin krahë e shpresë,
I dukej sikur larg nga mjegulla e lirisë,
Një zë i thoshte: “Mos u dorëzo, qëndro mes nesh.”
Nuk mundën t’ia burgosnin mendimin,
As dashurinë për jetën e për nderin,
Mundën t’ia rëndonin çdo mëngjes agimin,
Por jo atë dritë që mbante brenda ne zemër.
Sot historia e saj nuk është vetëm dhimbje,
Është dëshmi e një kohe që s’duhet harruar,
Sepse njeriu mund të jetojë mes vuajtjes e trishtimit,
Por shpirtin dhe dinjitetin nuk mund t’ia kenë mohuar.
Ajo mbeti grua, nënë, bijë e motër,
Me plagë të heshtura që koha s’i shëroi,
Por mbi çdo padrejtësi që i ra mbi kokë,
Dinjitetin e saj askush nuk ia rrëzoi.
Me plagë të heshtura që koha s’i shëroi,
Por mbi çdo padrejtësi që i ra mbi kokë,
Dinjitetin e saj askush nuk ia rrëzoi.
