Pasqyra më flet sonte
me një heshtje
që nuk di të gënjejë.
•
Përballë meje
më tregon ca thinja mbi flokë,
reflekton ca rrudha pranë syve
dhe më pyet pa zë:
Vallë, e kalove gjysmën e shekullit?
•
E shoh veten,
paksa e trembur
nga sa shumë kohë paska ikur,
por një buzëqeshje
çel në anën e buzës.
•
Fëmijët i rrite
dhe u përballove me vështirësi
që dikur mendove
se nuk do t’i kaloje.
•
Një thinjë —
një gjurmë nate të ikur.
Një rrudhë —
një vuajtje e shënjuar.
•
Dhe në vështrimin tim
ndihem krenare.
Nuk dua t’i fsheh asgjë
pasqyrës sonte.
•
Pa makijazh,
pa krem,
fytyra ime flet
në çdo detaj.
•
Kjo jam unë.
Dhe e them me krenari,
jo me mburrje:
një grua tashmë
e mbushur plot dinjitet,
që di të jetojë me nder.
•
Një grua
që nuk i trembet viteve,
sepse çdo shenjë në fytyrën e saj
i kujton
se ia doli.
