NË KËRKIM TË NJË ZEMRE
Kam endur rrugëve të botës,
të lija zemrën time,
të gjeja një tjetër zemër
që të rrihte njësoj si imja.
·
Kam ecur si cigan i mbetur pa strehë,
në kërkim të një emri,
që, kur ta shqiptonin buzët e mia,
ta ndjenin se u përkiste.
·
Kam kërkuar mes mijëra njerëzish
dikë që të më ngjasonte mua,
të kishte të njëjtat ëndrra
dhe të ecte në rrugë
duke kërkuar hapat e mi.
·
Dikë që të ndjente aromën time
pa e ditur që unë ekzistoja.
Kërkoja shpirtin binjak
që thonë se ka lindur për ty.
·
Dhe sa herë mendoja
se, më në fund, e kisha gjetur,
zemra ime hapte derën,
por përpara gjente
një tjetër udhëtar,
me një buzëqeshje
që nuk më përkiste.
·
Atëherë kuptova
se ndoshta nuk kërkoja
dikë që të më ngjasonte,
por dikë që të më kuptonte.
·
Sepse dashuria nuk është
të gjesh një zemër si jotja,
por një zemër që të bëhet shtëpi
kur lodhesh nga jeta.
·
Dhe unë ende kërkoj,
me shpresën se do të gjej,
jo më një emër për të thirrur,
por një zemër që, kur të më thotë:
“Jam këtu”…
të mos më duhet të shpjegoj
pse kam ardhur.
