Ferit Toma
Në jetë të qëllon të takosh njerëz të ndryshëm. Disa i njeh për profesionin, disa për veprën që kanë bërë, e disa të tjerë i njeh për mënyrën se si sillen me njerëzit. Por ka edhe nga ata njerëz që nuk kanë nevojë të flasin shumë për veten, sepse veprat e tyre flasin në vend të tyre.
Prej rreth pesë vitesh kam pasur fatin të jem pjesëmarrës në veprimtaritë e organizuara nga shoqata kulturore “Jehona Shqiptare”, nën drejtimin e presidentes, znj. Zamira Korançe, e cila i organizon këto veprimtari me përkushtim dhe profesionalizëm. Gjatë këtyre viteve kam takuar shumë njerëz dhe kam njohur shumë figura me vlera, por një veprimtari më ka mbetur veçanërisht në kujtesë: veprimtaritë kushtuar fëmijëve dhe njerëzve në nevojë, fëmijëve me aftësi të kufizuara, jetimëve dhe kategorive të tjera që kanë nevojë për më shumë dashuri, kujdes dhe mbështetje njerëzore.
Në këto veprimtari më kanë tërhequr veçanërisht vëmendjen dy gra: Bujana Malaj dhe Xheni Krypi.
Në fillim i vura re për dhuratat që sillnin, për buzëqeshjet që shpërndanin dhe për kujdesin e veçantë ndaj fëmijëve. Por, me kalimin e kohës, kuptova se ajo që bënin nuk ishte një gjest i rastësishëm dhe as një veprim i bërë vetëm për një veprimtari.
Ishte mënyra e tyre e të jetuarit.
Bujana dhe Xheni nuk e kanë kufizuar humanizmin e tyre vetëm brenda veprimtarive të “Jehonës Shqiptare”. Ato janë pranë njerëzve në nevojë edhe në shkolla, në institucione, në familje dhe kudo ku ndjejnë se dikush ka nevojë për një dorë të shtrirë, për një dhuratë, për një fjalë të ngrohtë apo thjesht për praninë e një njeriu që kujdeset.
Duke parë përkushtimin e tyre të vazhdueshëm, një ditë mendova: Mos vallë kanë ndonjë biznes që i mundëson gjithë këto dhurata dhe gjithë këtë ndihmë?
Por përgjigjja ishte shumë më e bukur se sa mund ta mendoja.
Ato kishin diçka shumë më të çmuar: kishin zemër humane.
Sepse ka njerëz që kanë mundësi të japin, por nuk japin. Ka të tjerë që japin vetëm kur u kërkohet. Dhe ka njerëz si Bujana e Xheni, të cilët e kanë bërë dhënien pjesë të karakterit të tyre.
Mirësia e tyre nuk është vetëm në duar, por edhe në sy. Ajo duket në mënyrën se si i shohin fëmijët, në mënyrën se si u flasin, në kujdesin që tregojnë dhe në atë buzëqeshje që shpesh vlen më shumë se vetë dhurata.
Sepse një dhuratë mund të gëzojë për një çast, ndërsa ndjenja se dikush të kujton, të do dhe të vlerëson, mbetet gjatë në zemër.
Bujana Malaj dhe Xheni Krypi janë gjithashtu poete dhe shkrimtare, figura të vlerësuara me tituj e mirënjohje të rëndësishme brenda dhe jashtë vendit. Por, përtej krijimtarisë dhe vlerësimeve që kanë marrë, tek ato spikat një pasuri tjetër, ndoshta më e çmuara: pasuria e shpirtit.
Ato dinë të krijojnë me fjalë, por dinë edhe të krijojnë me vepra.
Shkruajnë poezi e letërsi, por njëkohësisht shkruajnë edhe një tjetër “poezi” në jetën e përditshme: poezinë e mirësisë.
Dhe kjo poezi nuk shkruhet me penë. Shkruhet me vepra, me përkushtim, me kohë, me sakrificë dhe me dashuri për njerëzit.
Kur i sheh pranë fëmijëve në nevojë, kupton se humanizmi i vërtetë nuk ka nevojë për zhurmë. Ai nuk kërkon duartrokitje. Nuk kërkon reklamë. Ai thjesht është aty, pranë atij që ka nevojë.
Bujana dhe Xheni janë nga ato gra që nuk e matin lumturinë me atë që marrin, por me atë që arrijnë t’u japin të tjerëve.
Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse prania e tyre lë gjurmë.
Sepse një fëmijë që buzëqesh pas një dhurate, një dorë e vogël që zgjatet drejt tyre, një sy që shkëlqen nga gëzimi, janë shpërblimi më i madh që mund të marrë një zemër humane.
Në një shoqëri ku shpesh flasim shumë për vlerat, por jo gjithmonë i kthejmë ato në vepra, Bujana Malaj dhe Xheni Krypi na kujtojnë se mirësia duhet jetuar, jo vetëm përmendur.
Për këtë arsye, përtej titujve, vlerësimeve dhe arritjeve të tyre si poete e shkrimtare, unë do t’i veçoja me një titull shumë më të thjeshtë dhe njëkohësisht shumë më të madh:
DY ZONJA TË MIRËSISË.
Dy gra që e kanë kuptuar se në këtë botë nuk është e rëndësishme vetëm ajo që lëmë pas në libra, por edhe gjurma që lëmë në zemrat e njerëzve.
Dhe Bujana e Xheni po lënë pikërisht këtë gjurmë.
Një gjurmë drite, dashurie dhe humanizmi.
Me respekt e mirënjohje Ferit Toma
