SPIRO KOTE
I THUAJ ” JO ! ” , DETIT TË TUNDIMIT
Kur çmendurisht qielli,
zhytet në pasqyrë shembëllimi,
njësh me kaltërinë e tij ,
i bukur bëhet, sa një det shkëlqimi.
Retë , e kthjellta , edhe grija ,
çmenden pas fytyrës së shembëlluar :
“Qielli dashurohet me vetveten ,
si tek burimi i tij ,
Narciz i permalluar… !!!”
Enkas
për të të joshur,
janë humbellat shkumbore ,
si zhytje ,a mbajtje fryme ,
gjirit të kaltërsisë ujore .
Edhe ai , nerv qiellor ,
që befas të kërcen mbi ballë fisnik ,
edhe ai ,murrëtim i vreruar
epror,
erërash
aty shëmbëllen, i mistershëm ,
në detin mitik .
“Mos u mbyt , o qiell,
në det pendimi , thellësie !
Nga nimfat e pasqyrës sate
mos u përpi ,
në mistere fshehtësie !
E larta jote etërore ,
s’mund të krihet në pasqyrë të trazimit,
të lahet në harbim të shkumbës,
eh, …e aq lehtas t’i jepet shembëllimit …?!
E di ,
të vlershëm të duan ,
por aq sa mund të të duam..
Ndjejshmëria e brishtë , qiellore,
miturisht prek gjera ,
jo të vogla,
kur rrënjë zenë e lëshohen brenda meje .
Dhe prapë,
s’pajtohem ,
me misterin e qiellit që zhytet në det ,
as me të fshehtat e mia ,
penduar nga bukuri të thellësisë ,
joshur prej shembëllimit,
të vetë ,
kur … s’i thuhet “Jo !
medalionit të pavlertë.
I gjunjëzuar pas malit,
perëndimi ngre vetullën ngulmuese:
” Beso në mua !
Beso në vlimin e ndjenjës së vërtetë
ngashnjyese ,
nesër do të jem , aty :
“Etyde bukurie
Nimfat e diellit , do të luajnë për ty .”
