Për më shumë se dyzet vjet, informacione interesante na kanë mbërritur nëpërmjet Darryl Anka-s, i cili kanalizon një vetëdije jashtëtokësore të quajtur Bashar. E gjitha filloi në vitin 1973, pas dy shikimeve të UFO-ve gjatë ditës mbi Los Angeles. Këto ngjarje e shtynë Darryl Anka-n të eksploronte natyrën e këtyre shfaqjeve, duke e çuar atë të kuptonte se një marrëveshje para mishërimit ishte bërë me këtë entitet për t’ia përcjellë mesazhin e tij njerëzimit. Qëllimi nuk është të kërkojmë prova të jashtme me çdo kusht, por të ndiejmë thellë, në mendjet dhe zemrat tona, se nuk jemi vetëm dhe se jemi një pjesë integrale e një familjeje të madhe galaktike.
Essassani: vendi i dritës së gjallë
Bashar e paraqet veten si një specialist të kontaktit të parë nga një qytetërim i quajtur Essassani, i cili ekziston në një realitet paralel. Nëse realiteti i tyre do të mbivendosej mbi tonin, planeti i tyre do të ndodhej afërsisht 500 vite dritë larg, në drejtim të yjësisë së Orionit. Në gjuhën e tyre të lashtë, Essassani do të thotë “vend i dritës së gjallë”.
Ky planet ndan ngjashmëri me Tokën, por është shumë më i gjelbër, me një përqindje më të lartë uji dhe oksigjeni. Një qenie njerëzore mund të mbijetojë atje pas një periudhe përshtatjeje ndaj këtij oksigjeni të tepërt. Ndryshe nga ne, banorët e Essassani nuk ndërtojnë metropole të mëdha në sipërfaqen e botës së tyre, të cilën e ruajnë në gjendjen e saj të paprekur. Qytetet e tyre të vërteta janë anijet e tyre kozmike, anije gjigante nënë të afta për të strehuar qindra mijëra njerëz. Popullsia totale e qytetërimit të tyre mbetet modeste, duke mos kaluar kurrë 300 milionë individë, të shpërndarë midis planetit dhe anijeve të tyre eksploruese.
Historia e vërtetë e Grive
Fenomeni i rrëmbimeve dhe takimeve me entitete të njohura zakonisht si “Gritë” zë një vend qendror në ufologji. Megjithatë, historia e këtyre qenieve është shumë më komplekse nga sa duket. Gritë nuk janë jashtëtokësorë të vërtetë, por vijnë nga një realitet paralel. Në të kaluarën e largët, ata ishin njerëz, njësoj si ne.
Qytetërimi i tyre, shumë teknologjik, por i shkëputur nga spiritualiteti dhe natyra, në fund të fundit shkatërroi të gjithë ekosistemin e tij. Oqeanet, atmosfera dhe pyjet u shkatërruan. Për të mbijetuar, ata u detyruan të strehoheshin nën tokë, duke ndërtuar qytete nëntokësore për t’i shpëtuar ndotjes vdekjeprurëse të sipërfaqes. Pavarësisht këtyre përpjekjeve, toksinat depërtuan në trupat e tyre, duke bërë që ata të humbnin aftësinë për t’u riprodhuar. Të përballur me zhdukjen e afërt të specieve të tyre në një Tokë tani të shkretë, ata duhej të përshtateshin përmes mutacionit, duke zhvilluar veçanërisht sy të mëdhenj për të parë në errësirën e thellësive.
Meqenëse klonimi nuk ishte më i mjaftueshëm për të shpëtuar qytetërimin e tyre, ata përdorën teknologjinë e tyre të përparuar për të shkelur kufijtë e realiteteve paralele dhe për të aksesuar versione të Tokës ku ADN-ja njerëzore ishte ende e zbatueshme, si e jona. Nxjerrja e këtij materiali gjenetik gjatë rrëmbimeve kishte për qëllim krijimin e racave hibride të afta për të përjetësuar ekzistencën e tyre. Qytetërimi Bashar dhe Essassani janë rezultat i këtij hibridizimi.
Ky është hibridizimi i dytë i madh i specieve njerëzore, i pari i kryer shumë kohë më parë nga Anunnaki-t, të cilët injektuan gjenetikën e tyre në hominidin Homo erectus për të krijuar Homo sapiens . Si shenjë mirënjohjeje për dhuratën gjenetike që i lejoi ata të mbijetonin, këto qytetërime hibride e konsiderojnë njerëzimin familjen e tyre. Ata tani ndajnë njohuritë e tyre për të na penguar të bëjmë të njëjtat gabime shkatërruese si Gritë.
Sekreti i udhëtimit të menjëhershëm ndëryjor
Një nga pengesat më të mëdha konceptuale për kontaktin jashtëtokësor qëndron në distancat astronomike që ndajnë yjet. Matematika jonë aktuale vërteton se udhëtimi i shpejtë ndëryjor është teorikisht i mundur, por teknologjia jonë nuk ia del. Për qytetërimet mijëvjeçare përpara, ky problem zgjidhet përmes një kuptimi krejtësisht të ndryshëm të fizikës.
Qytetërimi Bashar nuk e percepton një objekt thjesht si ekzistues në hapësirë dhe kohë. Çdo objekt zotëron një frekuencë specifike vibruese, një model energjik të ngjashëm me një ekuacion. Vendndodhja e objektit është thjesht një ndryshore në këtë ekuacion. Duke ndryshuar këtë “ndryshore vendndodhjeje” përmes imponimit të koordinatave të ndryshme hapësinore, ato e mbingarkojnë energjinë e anijes, duke bërë që ajo të zhduket nga pika e saj e origjinës dhe të materializohet menjëherë në destinacionin e saj. Nuk ka udhëtim nëpër hapësirën e ndërmjetme, por përkundrazi një zhvendosje të menjëhershme bazuar në parimin holografik, sipas të cilit gjithçka ekziston kudo njëkohësisht.
Një aleancë galaktike dhe ndihmë shpirtërore
Universi është plot jetë. Bashar përmend ekzistencën e qytetërimeve që banojnë në sistemet yjore të Siriusit, Orionit, Plejadave dhe Lyrës. Vetëm brenda aleancës së tyre ndëryjore, ka mbi 200 qytetërime anëtare, dhe galaktika jonë strehon mijëra të tjera. Disa nga këto entitete ekzistojnë madje në dimensione përtej të kuptuarit tonë fizik, duke bashkëvepruar me ne përmes vetëdijes sonë ose ëndrrave tona.
Por prania jashtëtokësore është vetëm një aspekt i lidhjes sonë me kozmosin. Në një nivel shpirtëror, ne jemi të rrethuar nga udhërrëfyes dhe familje shpirtërore që janë gjithmonë me ne. Kërkimi i ndihmës përmes lutjes ose meditimit nuk ka të bëjë me kërkimin e diçkaje që na mungon, por më tepër me vendosjen e vetes në një gjendje hiri, mirënjohjeje dhe pranueshmërie për t’u bërë të vetëdijshëm për ndihmën që marrim tashmë në çdo moment.
Afërsia e kontaktit dhe roli i njerëzimit
Jashtëtokësorët nuk e imponojnë kurrë praninë e tyre. Ata e fillojnë kontaktin duke transmetuar informacion përmes individëve të caktuar dhe vëzhgojnë me kujdes reagimet tona. Përgjigja jonë kolektive shërben si një barometër për të matur nivelin tonë të përgatitjes. Për shembull, gjatë shikimit masiv të Dritave të Feniksit në fund të viteve 1990, kur një anije me diametër mbi një kilometër fluturoi mbi Arizonën përpara më shumë se 10,000 dëshmitarëve, mohimi nga media dhe autoritetet u dërgoi një mesazh të qartë vëzhguesve kozmikë: njerëzimi nuk ishte ende gati.
Edhe pse Bashar në përgjithësi refuzon të parashikojë të ardhmen – duke e konsideruar atë thjesht një interpretim të dinamikës së energjisë në një moment të caktuar – ai ndonjëherë flet hapur kur probabiliteti i një ngjarjeje është i madh. Duke parashikuar sulmet në Nju Jork para fundit të vitit 2001 që në vitin 1998 dhe trazirat e thella në Shtetet e Bashkuara pas zgjedhjeve të vitit 2016, ai ka ndarë një tjetër interpretim të rëndësishëm të energjisë: ekziston një probabilitet më i madh se 90% që një ngjarje e pamohueshme kontakti të ndodhë deri në fund të vitit 2026 ose në fillim të vitit 2027.
Përballë këtij afati, njerëzimi ka një rol aktiv për të luajtur. Shumë grupe tashmë po praktikojnë protokolle të iniciuara nga njeriu, siç janë takimet CE-5, duke u futur në natyrë për të dërguar sinjale drite dhe telepatike me qëllim që të ftojnë në mënyrë paqësore këto inteligjenca të bashkëveprojnë. Këto iniciativa shënojnë hapat e parë të përkohshëm drejt kontaktit. Duke hapur mendjet tona dhe duke shprehur qartë gatishmërinë tonë për t’u bashkuar me këtë komunitet të gjerë ndëryjor, ne përshpejtojmë momentin kur kontakti i hapur do të bëhet realiteti ynë i ri.
