AMANETI I SHQIPONJAVE
O shqiponjat e vendit tim,
toka më flet me gjuhën e gurit
dhe me psherëtimën e shekujve.
Ajo mban mbi supe plagët e harresës,
ndërsa hijet e errëta
brejnë ngadalë bukën, kujtesën dhe emrin.
Por unë shkronjat e shqipes
i kam fshehur në zemër
si prush që nuk shuhet,
si ikonë drite
që ruan shpirtin e kombit.
Ejani në malet ku era
u rrëfen gurëve betimet e të parëve.
Të mblidhemi në një kuvend drite,
ku fjala të mos lidhet me zinxhirë
dhe zemra të mos ketë frikë nga e vërteta.
Shpirti im flet me tokën,
si biri me nënën e harruar.
Ajo kërkon dritë në sytë e njerëzve,
dashuri në gjakun e kohës
dhe paqe
si buka që kërkon sofrën e uritur.
Mos e mbillni urrejtjen në errësirë,
sepse fjala është farë.
Kur ujitet me dashuri,
çel pranverë edhe mbi gurë,
dhe qielli afrohet pranë njeriut.
Flamuri ynë nuk është vetëm ngjyrë.
Ai është fryma e gjakut të brezave,
lutja që valëvitet mbi male
dhe kujtesa që nuk vdes kurrë.
PAQJA
Paqja ime është një zog i bardhë
mes tokës dhe qiellit,
agim që zbret mbi male
pa zhurmë e pa krenari.
Forca ime është dritë e Zotit,
një zjarr i heshtur
që nuk djeg,
por shëron plagët e botës.
Dhe toka më thërret:
“Jam mbyllur në zinxhirët e heshtjes,
më kanë kthyer në pluhur e harrim.
Më lironi,
sepse në zemrën time
kam ende dashuri për njeriun.”
Unë e dëgjoj atë zë
si kambanë të humbur nëpër shekuj,
që kërkon drejtësi,
duar që punojnë tokën,
fëmijë që qeshin
dhe paqe mbi arat e saj.
Sepse paqja
nuk lind nga shpata,
por nga zemra që di të falë
dhe nga shpirti që di të lutet.
FJALA E LIRË
Në sallat ku duhej të lindte drita,
fjala rrinte e lidhur me pranga.
Poetët kërkonin drejtësi,
por heshtja rrinte ulur
në fronin e pushtetit.
Atëherë kërkova Naim Frashëri në varrin e heshtjes:
“Ngrehu, o bir i shqipes,
sepse Abetarja po qan
në duart e njerëzve pa shpirt.”
Kërkova edhe zërin e Ismail Kadare,
si një urë mes kohëve dhe kujtesës,
si një zë që mban gjallë hijen e historisë,
sepse fjala e tij ecën mes gurëve dhe shekujve
pa u shuar kurrë.
Kërkova edhe zërin e Dritëro Agolli,
si lis që pëshpërit ende me erën,
sepse fjala e lirë nuk vdes kurrë.
Gjuha shqipe është dritë mali,
ujë burimi,
këngë në djepin e nënës.
Mos e mbuloni me pluhurin e politikës,
sepse ajo është fryma që mban gjallë kombin.
Hapni shkolla si dritare pranvere
në çdo cep të botës
ku rreh zemra e një shqiptari.
Mos luftoni vetëm për veten tuaj,
por bashkohuni si lumenjtë
që derdhen në të njëjtin det.
Sepse kombi nuk mbahet me krenari boshe,
por me dashuri,
me gjuhë,
me kujtesë
dhe me duar të bashkuara.
Abetarja ka tridhjetë e gjashtë yje,
dhe çdo shkronjë
mban një copë shpirti shqiptari.
Le të ecim dorë për dore,
që fjala shqipe
të ngrihet si kambanë drite
mbi çdo tokë e qiell.
Sepse pa Shqipërinë në zemër,
bota bëhet më e ftohtë
dhe njeriu më i vetmuar.
SHEQERE SINA OZUNI
Shteti: Albania
Data: 21 Maj 2026
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara
