Spiro Kote
ANIJA IME , MOS MË ZGJO !
Ç’të të them për brigjet që treten larg
që prisje të të çoja ,
Anija ime !
Vetëtimat vizatojnë horizontin
mbi kopshte palmash të moçme
që digjen pa flakë
në perëndime të panjohura .
Betejat e humbura ,
thyerjet, plagët …
Ah rrufetë e Zeusit
do të ishin më ledhatare !
do t’i shuaja në barkun tënd ,
në atë thellësi të virgjër ,
ku askush s’ka parë .
Por … flakët e tjera –
Kuaj deti me krifa dallgësh ,
kalorës pa fytyrë ,
shtriganë që na vidhnin horizontin .
Dhe ne , me velat tendosur ,
lundronim drejt betejave
që askush s’i kishte shpallur .
Topat kolliteshin në mjegull,
Baruti i lashtë u kish marrë ujë
e prapë dëgjoheshin krisma .
E ç’të të them për ata
që na vizatonin brigje në harta ,
me bojëra që s’i shpëlante uji
dhe na ndërronin hotizontet
sa herë afroheshim ?!
Na premtonin porte
me çelësa të padukshëm ,
na premtonin yjet …
Era fishkëllente në direkë:
” Mos u besoni shkimave !”
Topi i ndryshkur i bashit kollitej :
“Mos u besoni joshjeve !”
Por ne shkonim pas tyre .
Në fistonin që hapej para
hidhnim spirancën
në ujëra që s’na përkisnin.
Anija ime !
Në bashin tënd dallgët kanë gdhendur
trofetë e tyre prej shkumbe .
Kripa ka lënë rrathë të çuditshëm,
-medalje pa emra
që shkëlqejnë ende .
Sa të ëmbëla më rrinë në kujtesë !
Tani lundrimi është bërë aq i lehtë.,
sa nuk ndihet më .
Një zog i bardhë ka fjetur mbi direk .
Asnjë breg më nuk na pret .
Asnjë spirancë
nuk do të zbresë më në fund të detit .
Anija ime !
Mos më zgjo !
Tetor, 2026
