Vullnet Mato
Vullnet Mato
BUKURI VRASTARE…
Vërtitesh, si flutura
rreth një llambe nate…
Të vërej me siklet,
po s’të përgjigjem dot.
Druhem mos krahët,
me brishtësi delikate,
nga afrimi i tepërt,
mund t’i djegësh kot…
rreth një llambe nate…
Të vërej me siklet,
po s’të përgjigjem dot.
Druhem mos krahët,
me brishtësi delikate,
nga afrimi i tepërt,
mund t’i djegësh kot…
Megjithëse je lastar,
me kërcell të njomë,
dëshiron me ngulm,
ngrohtësi prej meje.
Druhem mos ndoshta,
gjethet t’i përcëllon,
flaka e oxhakut tim,
me kërcu qeresteje…
Ti nxiton natyrshëm,
prej moshës rinore,
t’i marrësh të gjitha,
papara kohës reale.
Por jo me të gjitha
shkurtimet kohore,
i shpëton qarkut elektrik
me fuqi të madhe…
Dyshoj dhe kam frikë,
deri në llahtarë,
ndoshta bukurisë që ke,
fuqinë e saj nuk ia di
dhe më godet trurin,
bëhem lolo i marrë,
të më tallin përqark,
me ha,ha,ha, e hi,hi,hi…
Ky shkak më bën,
të qëndroj sa më larg,
t’i shmangem rrezikut
të afrimeve të tua.
Të mbetemi thjesht,
dy zëra në distancë,
jo se freskinë tënde
përçmoj, e nuk e dua.
Ndaj të dërgoj me erën,
përgëzime në lagësi,
pa më ardhur pranë,
me lulëzimin e erëmuar.
Përfytyroj aromën,
që përhapin lulet si ti
dhe kujtoj pranverën,
që më ka kaluar…
Je fat për të tjerë,
për mua vuajtje, trishtim,
që më bën të të quaj:
“Lule mos më prek!”
Oh, mos qoftë asnjeri,
në këtë hallin tim,
mrekullinë e bukurisë,
të kem frikë se më vret!.
për mua vuajtje, trishtim,
që më bën të të quaj:
“Lule mos më prek!”
Oh, mos qoftë asnjeri,
në këtë hallin tim,
mrekullinë e bukurisë,
të kem frikë se më vret!.
