Prolog
Më thirrën nga heshtja e shekujve.
Nuk më zgjuan kambanat,
as zërat e mbretërve.
Më zgjoi një pyetje.
“A është bërë njeriu më i urtë,
apo vetëm më i shpejtë?”
Mora shkopin tim të vjetër
dhe hyra në qytetin
ku drita buronte nga xhamat,
por jo gjithmonë nga zemrat.
Askush nuk më njohu.
Nuk kishte rëndësi.
Unë kisha ardhur
jo për të mësuar botën,
por për ta pyetur.
Sepse pyetja
nuk është vetëm fillimi
i çdo të vërtete.
Ajo është zjarri
që mban gjallë mendjen e njeriut,
drita që çan errësirën e bindjeve të verbra,
dhe ura që na çon
nga ajo që mendojmë se dimë
drejt asaj që ende duhet të zbulojmë.
Sa kohë që një njeri pyet,
shpirti i tij nuk fle.
Sa kohë që kërkon,
e vërteta ende merr frymë.
Dhe ndoshta,
pas mijëra vitesh,
njeriu nuk do të mbahet mend
nga përgjigjet që dha,
por nga guximi
për të bërë pyetjet e duhura.
