Melisa Baboci
Unë do të shkruaj një poezi
dhe ti do ta lexosh një mbrëmje vonë,
kur jashtë të bjerë shi pa pushim
e shtëpia të të duket më e ftohtë se zakonisht.
Do ta lësh librin hapur mbi tavolinë
dhe do të shkosh të ndezësh dritën në kuzhinë.
Pastaj, pa e ditur pse,
do të kthehesh përsëri te vargu im.
Dhe duke kërkuar sheqerin në dollap,
do të rrëzosh një gotë pa dashje.
Ajo do të thyhet në dysheme
dhe ti do të rrish për një çast pa lëvizur.
Atëherë do të më kujtosh.
Jo për poezinë.
As për librin.
Por për mënyrën si të thosha
se edhe gjërat që thyhen
mbajnë një zë.
Do të mbledhësh copat një nga një,
me kujdes të mos presësh duart,
dhe në secilën prej tyre
do të të duket sikur sheh fytyrën time.
Pastaj do të buzëqeshësh pak.
Dhe do të thuash:
“Për pak e harrova…
por ajo e kishte thënë dikur:
njeriu nuk ikën kurrë krejt,
sa kohë që një gjë e vogël,
një gotë e thyer,
një shi,
një varg
di ende
si ta kujtojë.”
Melisa_Poetry
