Një shoqëri nuk shkatërrohet brenda natës ajo dobësohet ngadalë, kur humbet busullën e saj morale dhe kur zhurma zëvendëson mendimin. Kur fjala humbet peshën, kur edukata shihet si dobësi dhe kur vulgariteti ngrihet në skenë si vlerë, atëherë fillon rrëshqitja e heshtur e një brezi.
Brezi i ri nuk lind i humbur ai formohet nga ajo që sheh, dëgjon dhe përjeton çdo ditë. Nëse i serviret konflikt si argëtim, zbrazëti si sukses dhe zhurmë si mendim, atëherë rrezikojmë të ndërtojmë një shoqëri pa thelb dhe pa drejtim. I mençuri nuk bërtet ai vëzhgon, reflekton dhe vepron me urtësi. Por edhe urtësia ka një kufi: kur e keqja bëhet normë, heshtja nuk është më virtyt, por bashkëfajësi.
Media, fjala publike dhe kultura kanë përgjegjësi të madhe: ato nuk janë vetëm pasqyrë e shoqërisë, por edhe formësuese të saj. Prandaj, çdo fjalë e thënë dhe çdo imazh i transmetuar duhet të mbajë brenda vetes një ndërgjegje. Sepse një shoqëri që ushqen mendjen, rrit qytetarë. Një shoqëri që ushqen instinktin, rrezikon të humbasë veten. Koha kërkon kthjelltësi, jo kaos. Kërkon vlera, jo zbrazëti. Dhe mbi të gjitha, kërkon guxim për të thënë të vërtetën. Sepse nëse nuk mbrojmë sot mendjen dhe shpirtin e brezit të ri, nesër nuk do të kemi më çfarë të mbrojmë.
SHeqere Sina Lushnjè Shqipèri .
