Ruzhdi Gole
GËZOHU TI, HARTË …
———————————-
(cikël poetik).
*
Syri në udhëtimet plot troje
më i thelli tëposhtë
përpjetë
më i mprehtë,
atje nuk zbret
nuk ngjitet
toga e heronjve
por njeriu
detar atlet.
Syri
udhétari i parë ndër troje.
Njeriu, afër, përtej mburoje.
*
Jetoj në Paris, në gjysmin atdhe,
duket sikur gjithçka këtu
më përqafon e më deh…
Jetoj në Paris
me atdheun përgjysëm,
tehu i rrugës mua s’më le
të kthehem atje
ku rrojtëm
jetëshkurtër.
*
Në Paris çdo grua
më duket e fisme …
ndryshe në Berlin,
atje gruaja
më duket
paksa
ngrysje e hijshme
pa syrin premtim.
Oh, i bukur qënka dhe dimri gjerman
duket i ftohtë por më ngroh
përmidis,
një zonjë më fton
të shëtisim
në kopshtin bethovian
i gjithi muzikë.
Çdo zonjë
unë ftoj
jo veç në Paris.
*
Para Arenës në Veronë
i vonë, më i voni qënkam,
më duket
sikur brenda
kam një shekull
e më shumë nga koha jonë
përjashta jam e nuk jam
përjashta më prehet
trupi
jo zemra.
Para Arenës
me Verdin
puthen
zonjat…
Një shekull buzë jehonash.
*
Në Verona shoh Danten
në mermer,
jo të mermertë …
Ai, sa i afrohem,
pulit sytë shpejt.
Zëri, zëri i tij nuk tingëllon i gurtë …
Verona përqafon Danten
ledhaton mermerin
pa asnjë cifël
mijëra vjet
me gjumin argat
për princin
veç muzë…
*
Në Londër
nuk kam mbërritur deri tash,
ndonse për atje jam nisur
ende pa lindur
… qysh në vitin 1913
plasur në kafkë.
Vë duart mbi Hartën e Europës …
udhëtoj me këmbë e me krahë
me zemër
në çdo vend
me plasa
dhe art
deri tash
nuk kam mbrri
veç në Londër…
*
Kopshtet në Bolzano
fëshfërisin
gjuhë të blertë,
Malet përreth
s’kanë faj
asnjë gisht
duken paksa
mendjemëdhenj.
U bjen bora sipër,
ata, më sipër kryet,
në Bolzano
majat ndezin qirinj
mbi shkëmbenj
në dritë të syrit
na shohin
ne
alpet
shohim
në pëllëmbët e tyre.
*
Nuk kam qenë asnjëherë në Paris,
në Berlin më së shpejti
do shkoj vetë i katërt
me gruan e njohur
gjer në kërthizë
me vajzën tonë
të dashurin
e saj lirik
tash, francez i afërm.
Në Verona,
në Bolzano,
në Garda ndjek
ujërat tëposhtë
tek të përpjetat,
askush s’më sheh
me gjarpër në kurriz
ndër ftohmëra
i pahelmuar
nga e keqja.
Nuk jam asnjëherë
mes gjarprinjve,
oh, ata më
kanë vënë mua
kryqin në rreth
vdes po m’u tha
goja prej bime
këmba
më shëmbet
pa gjurmën
afresk.
Edhe vetëm nëse udhëtoj
shpejt eci
asnjëherë ngathët,
Djali im (pa e parë)
para meje
gjithmonë bën rojë
për hone e heje
ndonjë gjarpër.
*
Ti, Hartë gëzohu,
gëzohu ti, Hartë
plot fluturime
këmbësore,
Jetoj në Durrës
me plumb në tëmth
çdo çast
me harkun shigjetë
të drobitjeve
me kosën e korrjeve.
Gëzohu ti, Hartë …
*
