Kafeja pa sheqer
Mbaroma një kafe…
se shpirti im sonte nuk po gjen qetësi.
Ma bëj të hidhur, pa sheqer,
që ta ndiej fort në çdo gllënjkë kur ta pi.
.
Ma sill në filxhanin e bardhë,
aty ku dikur mbaja ngrohtësinë e dashurisë.
E dua të pastër si kujtimi yt,
edhe pse sot më dhemb ta mbaj.
.
Ma lër pranë një heshtje të gjatë,
dhe një gotë me copëza kujtimesh…
se sot më the pa mëshirë:
“Thjesht nuk të dua më.”
.
Mbaroma këtë kafe,
le të më djegë hidhësia e saj,
që të më kujtojë ngadalë
se jo çdo gjë e ëmbël
ka pasur sheqer brenda.
.
Dhe me çdo gllënjkë të fundit,
do ta mbledh zemrën time ngadalë…
sepse disa dhimbje nuk shërohen duke harruar,
por duke mësuar të jetosh me to.
Ariel Bella
