Ky Dokument Sekret i CIA-s zbulon saktësisht çfarë ndodh pas vdekjes
Ju kanë gënjyer për vdekjen. Për shekuj me radhë, ju kanë kushtëzuar të besoni se ajo shënon fundin e gjithçkaje. Se vetëdija juaj zbehet kur zemra juaj ndalet. Se vetëm besimi fetar ose imagjinata mund ta mbushin atë boshllëk të dhimbshëm. Po sikur e vërteta të ishte studiuar, dokumentuar dhe më pas fshehur? Po sikur qeveria e Shteteve të Bashkuara ta ketë ditur për dekada se vdekja nuk është një fund, por një tranzicion? Një kalim i thjeshtë drejt një realiteti më të madh? Kjo nuk është as spekulim dhe as një fabulë mistike: është një fakt i përmbajtur në një dokument zyrtar të CIA-s, të klasifikuar prej kohësh.
Raporti Gateway: Vetëdija Jashtë Trupit
Në vitin 2003, një raport konfidencial u deklasifikua në heshtje, i varrosur nën mijëra faqe dokumentesh administrative të parëndësishme. Ky dokument, i njohur si Procesi Gateway, zbulon një seri eksperimentesh sekrete të financuara nga CIA të përqendruara në një pyetje kyçe: çfarë ndodh me vetëdijen kur trupi vdes? Raporti pohon se mendja njerëzore nuk është e kufizuar nga materia, as nga koha apo hapësira.
Programi Gateway, i zhvilluar nga Instituti Monroe, synonte të trajnonte individët për të pasur përvoja jashtë trupit përmes mjeteve teknike: valëve të trurit të sinkronizuara, frekuencave të zërit të synuara dhe meditimit të udhëhequr. Përmes këtyre protokolleve, disa pjesëmarrës thuhet se arritën në gjendje vetëdijeje të afta për të kapërcyer ligjet e fizikës. Ata raportuan se fluturonin jashtë trupave të tyre, vizitonin vende të largëta dhe madje eksploronin dimensione të tjera ku koha dhe logjika njerëzore nuk zbatoheshin më.
Ezoic: Pse është e interesuar CIA?
Në shikim të parë, ky lloj hulumtimi duket shumë larg shqetësimeve të zakonshme të një shërbimi inteligjence. Por logjika është e pamohueshme: nëse vetëdija mund të shkëputet nga trupi, ajo gjithashtu mund të hyjë në informacion përtej kufijve të kohës dhe hapësirës. Kjo është ajo që programi e quajti shikim në distancë: agjentë të aftë për të spiunuar vende ose ngjarje pa qenë fizikisht atje. Implikimet janë tronditëse. Vetëdija bëhet një mjet për spiunazh, manipulim dhe kontroll.
Por dokumenti shkon shumë përtej inteligjencës. Ai pohon se vetëdija i mbijeton vdekjes, se ajo transformohet, se ajo ndryshon frekuencën e saj vibruese për t’u rilidhur me një fushë universale energjie. Me fjalë të tjera, vdekja nuk është një fund, por një zhvendosje e shpirtit në një realitet tjetër.
Vdekja si një Transformim Energjik
Raporti bazohet në një parim themelor të fizikës: energjia nuk zhduket kurrë; ajo thjesht ndryshon formën. Nëse vetëdija është një fushë energjie – siç sugjeron CIA – atëherë ajo nuk mund të asgjësohet. Kur trupi vdes, energjia e vetëdijes “zhvendoset nga faza”, duke kaluar në një brez tjetër frekuencash.
Kjo pikëpamje përputhet me mësimet e traditave të lashta. Egjiptianët, budistët, hindutë dhe filozofët hermetikë tashmë pohonin se jeta tokësore është thjesht një fazë, një iluzion i përkohshëm. Libri Tibetian i të Vdekurve e përshkruan vdekjen si një tranzicion gjendjeje, ashtu si edhe Procesi i Portës. Kjo njohuri stërgjyshore duket se është konfirmuar nga kërkimet moderne… dhe më pas është fshehur sistematikisht.
Ezoik: Po sikur koha të mos ekzistonte?
Implikimet nuk mbarojnë këtu. Raporti gjithashtu sugjeron që vetë koha është një iluzion. Vetëdija, pasi të çlirohej nga trupi, nuk do t’i nënshtrohej më linearitetit. Rrëfimet e përvojave pranë vdekjes mbështesin këtë pikëpamje: individët e përshkruajnë të gjithë jetën e tyre si një çast të vetëm, duke rijetuar ngjarjet e kaluara sikur të po ndodhnin përsëri, ose duke perceptuar të ardhmen me qartësi të pashpjegueshme.
Vdekja, në këtë kontekst, bëhet një zgjerim i vetëdijes, një dalje nga matrica kohore. Ju nuk vdisni. Ju thjesht zgjoheni në një hapësirë ku e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja bashkohen në një pikë të vetme të vetëdijes. Procesi i Portës sugjeron që në këtë gjendje, individi mund të eksplorojë afate të tjera kohore, versione të tjera të vetes, realitete të tjera.
Pse na fshihet e gjithë kjo?
Përgjigja është e thjeshtë: frika është një mjet kontrolli. Nëse besoni se vdekja është një fund, keni frikë. Dhe nëse keni frikë, manipuloheni lehtë. E gjithë shoqëria jonë bazohet në këtë frikë: frikën e mbarimit të kohës, të humbjes së pasurisë, të vuajtjes, të zhdukjes. Por nëse e kuptoni se vdekja është thjesht një transformim, frika shembet. Dhe bashkë me të, strukturat e pushtetit.
Fetë, qeveritë, sistemet financiare, korporatat: të gjitha mbështeten në idenë se kjo jetë është unike dhe përfundimtare. Kjo është ajo që i detyron njerëzit të binden, të konsumojnë, të konformohen. Por çfarë do të ndodhte nëse të gjithë do të kuptonin se janë një qenie e përjetshme, se vetëdija e tyre nuk ka qenë kurrë e lidhur me këtë trup dhe se ata kurrë nuk vdesin vërtet?
Realiteti është një hologram, vetëdija është projektori
Një nga parimet më shqetësuese të Procesit të Portës është se vetë realiteti është një hologram. Ajo që ne e perceptojmë si të fortë, reale, të prekshme, është thjesht një projeksion i formuar nga vetëdija. Kjo ide, e cila rezonon si me mësimet mistike ashtu edhe me disa teori të fizikës kuantike, e transformon rrënjësisht perceptimin tonë për universin.
Nëse realiteti është një iluzion, atëherë vdekja është thjesht fundi i atij iluzioni. Dhe ajo që disa e përshkruajnë si…
Por ata që zgjohen, ata që kërkojnë të kuptuarit, zbulojnë se vija ndarëse midis ëndrrës, jetës dhe vdekjes është shumë më e hollë nga sa mund të mendohet. Dhe se një qenie e vetëdijshme për fuqinë e saj nuk mund të kontrollohet më.
Burimi: Ligji i Intuitës.
