Vullnet Mato
Ti i ri dhe e re,
që shtrembër më shikon,
ndoshta si njeri jashtë kohës sate,
më konsideron,
dhe as vendin në urban,
të ma lëshosh nuk denjon;
Duhet të dish, se dhe celularin,
që nga vetja jote nuk e ndan,
sikur aty, ke nënën e babanë,
brezi i rinisë sime e ka krijuar,
Stiv Xhobsi me shpikësit e tjerë,
si mrekulli me shumë vlerë,
trashëgim për njerëzimin e ri,
përvetësuar tashmë nga ti…
që shtrembër më shikon,
ndoshta si njeri jashtë kohës sate,
më konsideron,
dhe as vendin në urban,
të ma lëshosh nuk denjon;
Duhet të dish, se dhe celularin,
që nga vetja jote nuk e ndan,
sikur aty, ke nënën e babanë,
brezi i rinisë sime e ka krijuar,
Stiv Xhobsi me shpikësit e tjerë,
si mrekulli me shumë vlerë,
trashëgim për njerëzimin e ri,
përvetësuar tashmë nga ti…
Këtij vargut tim,
po t’i hedhesh pak sytë,
do të kuptosh, se në sytë e tu,
disa kilovat dritë në vit,
merr nga vargu im,
kudo ku për sytë, ka ndriçim;
në shtëpi ose në rrugën ku kalon,
apo me të dashurën, kur shëtit,
nën llambat me neon…
Unë t’i jap kilovatët e dritës,
nga hidrocentrali i Ulzës,
ku britmat ‘’Urra!’’ gjatë ditës,
më shpërthenin furishëm prej buzës.
si aksionist ‘’vullnetar’’.
Kur pas kazmës e lopatës pa orar,
në kohën e drekimit,
në pjatën e aluminit,
kokrrën e fasules kërkoja,
që misërniken t’i thërmoja…
Më pas, për të shuar urinë,
mbetur nga lëngu i kazanit,
shkoja te radha e gjatë,
të blija petullat e dyqanit,
si kamardare futbolli të shfryrë,
se pastaj do të lidhja duart,
në vargun e entuziazmit me pahir,
të valles së kënduar popullore,
ku vajzës mund t’i kapja,
vetëm katër gishta dore;
Teksa te ‘’BIGU’’ apo ‘’FERMA’’
ti i rrëshqet asaj mes kofshëve,
duke u shkrirë me pasion,
mes rënkimeve dhe ofsheve…
Ose bashkëjeton me të,
moshën pa arritur mirë,
se dashurinë e ke të lirë.
Më pas drekon,
me të gjitha llojet ushqimore,
që të ka krijuar,
djersa ime e dikurshme rinore.
Nëpër ato qindra kilometra rrugë,
ku ti rend me turravrap makine,
ke edhe ndonjë kilometër,
të punës vullnetare,
nga rinia ime,
ku duhet të kesh më shumë durim,
të mos rrezikohesh në atë vrapim,
por të ecësh trafikut avash, avash,
për t’u thekur te rëra në plazh…
Së fundi, dëshiroj me përkushtim,
të të ftoj nëpër libra për lexim,
të fitosh më tepër dije e aftësi shprehëse,
t’i shpëtosh celularit,
nga varësia e rrezatimeve dehëse.
Të kuptosh më me qartësi,
se brezi yt, është vazhdimësi
i brezit të rinisë sime ndër mote.
Jo të jeshë mospërfillës kot së koti,
sikur të gjitha kushtet,
që gëzon mosha jote,
t’i ka krijuar Zoti…
të të ftoj nëpër libra për lexim,
të fitosh më tepër dije e aftësi shprehëse,
t’i shpëtosh celularit,
nga varësia e rrezatimeve dehëse.
Të kuptosh më me qartësi,
se brezi yt, është vazhdimësi
i brezit të rinisë sime ndër mote.
Jo të jeshë mospërfillës kot së koti,
sikur të gjitha kushtet,
që gëzon mosha jote,
t’i ka krijuar Zoti…
