” MË LODHËN “
*
Shpesh humbas në udhë time
E lodhja më tregon
Se ku duhet të ulem ,
Pasi vërtet më lodhën :
*
Më lodhi rreziku që më pret
E t’merri nëse ndalem ,
Si dhe përqeshje e atyre
Që nuk munda ti kuptoj !
*
Më lodhi përçmimi helmatisës
Frikëndjellës , i papërceptueshëm
Prej ndyrësisë ,
Dhe prej vetkënaqësisë së mjerë
Nga varfëria prej mizorisë !
*
Më lodhi arsyeja ime
Që ende ka nevojë për dituri ,
Por dhe lumturia
Që nuk e justifikon dot veten
Për të qënë e tillè !
*
Më lodhi mëshira e kryqëzuar
Prej hakmarrjes së mëkatit
Dhe e ç’mendurisë së tij ,
Si dhe të folurat *
E të bërtiturat për drejtësi !
*
Më lodhën të fjeturit
Që besojnë eremitët
Dhe hamendësisë
Se diçka ka për të ndryshuar ,
Por dhe përqeshja e atyre
Që nuk munda ti kuptoj !
*
Më lodhën timpanët
Dhe predikuesit ,
Që hedhin farën e shpresës
Së tyre supreme !
*
Si dhe mburravecët e “kulturuar”
Me krenarinë e tyre
Që ësht më e përçmueshmja ,
Por dhe ajo rracë e ç’mëndur
Që shqepton gjithçka ,
Me cinizmin e tyre
Që nuk njeh kufi !
*
Më lodhën kodoshët
Që e kthyen në profeci
Profesionin prej fatalitetit ,
Si dhe palaçot
Që mbajnë e tundin në duar
Ekzistencën njerëzore !
*
Por më shumë sehirxhinjët ,
Ata të vetlodhurit nga kurioziteti
Prej “diturakëvë “
Me atë kulturën tyre të nderë
Në dukje si triumfatore !
