Më prit
te thashe
por pritja m’u bë dritë.
te thashe
por pritja m’u bë dritë.
Sot kthehem te bliri,
ku gdhendëm emrat tanë.
Në atë breg
ku pulëbardhat na shihnin me zili.
Gjithçka është aty
deti, era, hija.
Vetëm ne mungojmë.
Sepse një dallgë e padukshme
na mori me vete…
na mori me vete…
