Andrrat lunin netve
dhe n’mëngjez zhdukeshin
tuj m’lan nji shej
nji vrag që ndjente ftohtë
në nadjet e Tiranës
në metalin e flautit që kcente
mbi buzë
fryma shgarravitesh me nxjerrë
tinguj
e tingujt delnin me pshtymen
që ngrinte në buzë
nadja asht e ftohtë
ndoshta se u zhduken ato andrrat
e bukura
sa shpejt iken e mbet e përditshmja
e ftohtë e akullt…
e unë prap buzëqeshë nuk jepem.
….
Vrapoj mbas kohës
dhe u rrëxua
qe burr i mençëm
kishte fjalen ,besen,
nderin
por ngatrroj hapin
diku mendoj se arriti
qe terr
ra tuj u kacavjerrë
në hijet
dhe kur pa sa kot kishte
bërë të tërë atë rrugë
qeshi
qe burr i mençëm
por ngatrroj kohen
dhe u rrxu
nuk qe koha e ti
kishte fjalen nderin besen.
…
….syt rrjedhin dhimje
i njelmet loti
lag buzët e
mallit
malli udhtari i andrrave
pickon netët të mbajnë
zgjuar
andrrat…
